Προσευχές

[Προσευχές] [bsummary]

Αγιοι Πατερες - Διδασκαλιες

[Άγιοι Πατέρες - Διδασκαλίες] [twocolumns]

Ορθοδοξοι Προορισμοι

[Ορθόδοξοι Προορισμοί] [bleft]

Ψυχωφελη

[Ψυχωφελή] [twocolumns]

Η Νίκη της Ελλάδος

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, συμμετέχει σήμερα ολοψύχως στις εκδηλώσεις της ενδόξου αυ­της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940. 

Με τη δοξολογία που τελείται στους μεγάλους ναούς και με τον ύμνο «Τη υπερμά­χω Στρατηγώ τα νικητήρια...» τον παιάνα της νίκης που ψάλλουν όλοι, η σκέψι μας, η σκέψι όλων των Ελ­λήνων όπου κι αν βρίσκων­ται, στο εσωτερικό η στο εξωτερικό, γυρίζει στις ημέρες εκείνες και φτερουγίζει στα ψη­λα εκείνα και απόκρημνα και κακοτράχαλα βουνά, που μόνο αετοί πετούσαν. Εκεί, στα βουνά εκείνα της Βορείου Ηπείρου, το μικρό μεν αλλά ένδοξο και ιστορικό ε­θνος μας έγραψε μία από τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας του· σελίδα, η οποία υ­πενθυμίζει τους θριάμβους των ευσεβών Βυζαντινών προγόνων μας εναντίον των βαρβά­ρων· σελί­δα, η οποία υ­πεν­θυμίζει το «Μο­λων λαβέ» του Λεωνίδα και των τριακοσίων στις Θερμοπύλες. Ας ευχαριστήσουμε και ας υ­μνήσουμε το Θεό, διότι ποτέ άλλοτε στην νεωτέ­ρα ε­ποχή δεν δοξάστηκε το έθνος μας τόσο πολύ όσο τις ημέρες εκείνες της νίκης και του θριάμβου.

Είνε δε γεγονός ότι, όπως ομολογούν δικοί μας και ξένοι, ένας από τους σπουδαιοτέρους συντελεστάς της νίκης εκείνης ―για να μην πω ο μοναδικός συντελεστής― υπήρ­ξε η πίστις όλου του Ελληνικού λαού, ιδιαιτέρως δε των μαχομένων παιδιών της Ελλάδος, στρατιωτών και αξιωματικών· η πίστις ότι υπάρχει Θεός· η πίστις ότι ο Θεός απονέμει δικαιοσύνη· η πίστις στην θρησκεία των πατέρων μας. Εκεί επάνω οι Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες είχαν μέσα στο νού τους τη σκέψι του Θεού. Τα χείλη τους ψιθύριζαν διαρκώς προσευχές και δεήσεις, επικαλούντο την υπεραγία Θεοτόκο. «Παναγία μου» έλεγαν στην αρχή και στο τέλος κάθε επιχειρήσεως. Αλλά και ο λαός στα μετόπισθεν, γυναίκες παιδιά και γέροντες, πάντοτε την Παναγία παρακαλούσαν να δώση τη νίκη και να γυρίσουν οι μαχηταί στα σπίτια τους. Κάποιος ανταποκριτής μεγάλης εφημερίδος του εξωτερικού, των «Τάιμς», είπε, ότι στα ψηλά βουνά της Βορείου Ηπείρου, εκεί επάνω συνετρίβη, όχι μόνο ο άνανδρος εισ­βο­λεύς αλλά και η γνωστή σεξουαλική θεωρία του Φρόυντ· διότι απεδείχθη, ότι οι Έλληνες στρατιώτες, αγνοί σαν τα κρίνα, τίποτε άλλο δεν εσκέπτοντο παρά μόνο το Θεό· και η μόνη γυναίκα που είχαν στην καρδιά τους και είλκυε την αγάπη τους ήταν η μεγάλη Μάνα του Χριστού και των Χριστιανών, η Παναγία· αυτή σελάγιζε μέσα στη σκέψι τους.

Δεν είνε ψέμα, είνε αλήθεια ―το άκουσα από πολλούς αξιωματικούς και στρατιώτες που εμάχοντο στην πρώτη γραμμή―, ότι ε­πάνω εκεί στις χιονισμένες κορυ­φες είδαν οι ίδιοι με τα μάτια τους το θαύμα, είδαν την Παναγία μας. Είδαν την αγία μορφή της να ε­πισκέπτεται τα μαχόμενα στρατεύματα, να τα επισκιάζη με τη σκέπη της και να τα ευλογη. Όταν τα παιδιά της Ελλάδος ανέβαιναν σαν αετοί στα ψηλά εκείνα βουνά και κατελάμβαναν κάποια οχυρή κορυφή, έψαλλαν· «Τη υ­περ­μάχω Στρατηγώ τα νικητήρια...». Κι όταν πέρασαν το Μοράβα και μπήκαν στην Κορυτσά, ο πρω­τος ύμνος – παιάν που ακούστη­κε εκεί ήταν το «Τη υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια...». Αλησμόνητες ημέρες!... Η νίκη λοιπόν ήταν της Παναγίας, η τιμή ανήκει σ᾽ αυτήν. Δικαίως λοιπόν οι Έλληνες της ψάλλουν· «Τη υ­περμά­χω Στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυ­τρω­θείσα των δεινών ευχαριστήρια αναγράφω σοι η πόλις σου, Θεοτόκε...».

* * *
Γι᾽ αυτό σήμερα θα μου επιτρέψετε, αγαπη­τοί μου, απευθυνόμενος στους άρχοντες και το λαό μας, να πω και να υπενθυμίσω το εξής. Τον ήλιο της ελευθερίας και της χαράς, που λάμπει σήμερα σε όλη την πατρίδα μας, σκιάζει μία σκέψις. Σαν πατριώτες το αισθανόμεθα όλοι ―και αλλοίμονο αν δεν το αι­σθα­νόμεθα―, ότι τα μέρη εκείνα της Βορεί­ου Ηπείρου, τα μέρη που αγίασε όχι μόνο με το κήρυγμά του αλλά και με το μαρτύριό του ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, τα μέρη εκείνα ο­που υπάρχουν τάφοι ηρώων και μαρτύρων, τα μέρη εκείνα που κατέλαβε τρεις φορές η Ελλάς, το ᾽12, το ᾽17 και το ᾽40, τα μέρη ε­κεί­να όπου δοξάστηκε η πατρίδα μας, τα μέρη ε­κείνα όπου κατοικούν ―δεν είνε ψέμα, είνε ιστορικό γεγονός―, κατοικούν τετρακόσες χι­λιάδες παρακαλώ γνήσιοι Έλληνες, σαρξ εκ της σαρκός και οστούν εκ των οστέων μας, τα μέρη αυτά αναστενάζουν. Οι Έλληνες αυ­τοί σήμερα αδικούνται, πιέζονται, τυραννούν­ται κάτω α­πο το άθεο τυραννικό καθεστώς της Αλβανίας. Εκεί οι πολίτες δεν απολαμβάνουν, και σήμερα ακόμα, ίσα δικαιώματα όπως οι πολίτες άλλων κρατών. Ε­κεί, παρά το κλίμα του εξευρωπαισμού που πνέει στην ευρύτερη περι­ο­χη και την εικόνα που θέλει το Αλβανικό κράτος να δίδεται προς τα έξω, δεν υπάρχει ακόμα η αληθινή ελευθερία, υπέρ της οποίας το μικρό μας έθνος έχυσε ποταμούς αιμάτων. Αρκεί να σκεφθή κανείς, ότι μέχρι και πριν α­πο λίγο οι Ελ­ληνες Χριστιανοί της Βορείου Ηπείρου δεν μπορούσαν να έχουν εκεί καμ­πάνες στις εκ­κλησίες τους, δεν μπορούσαν να λειτουργούν­ται χωρίς κίνδυνο, δεν μπορούσαν να βαπτίσουν τα παιδιά τους φανερά, δεν μπορούσαν να κάνουν τους γάμους τους ελεύθερα, δεν μπορούσαν να ενταφιάσουν τους νεκρούς τους με ορθόδοξο ιερέα. Υ­πηρ­χε στυγνή τυραννία, σφαγιασμός των αν­θρωπίνων δικαιωμάτων, υπέρ των οποίων κόπτον­ται τάχα τα Ηνωμένα Έθνη. Αυτοί οι Έλληνες εκεί υπέφεραν τα μέγιστα.

Ακόμα, συνέβαινε εκεί κάτι μοναδικό, που δεν το συναντούσες πουθενά· ούτε και σε κα­ποιο από τα άλλα κράτη όπου βασίλευε ο α­θεος μαρξισμός. Τι δηλαδή· απαγορευόταν ακόμα και το να κάνη κανείς το σημείο του σταυρού! Όποιος έκανε το σταυρό του, τον συνελάμβαναν και τον ωδηγούσαν στα κάτερ­γα. Αυτό δεν το συναντούσε κανείς ούτε στη Σερβία ούτε στη Βουλγαρία ούτε στη ῾Ρουμα­νία ούτε στη ῾Ρωσία ούτε κάπου αλλού· στα κράτη αυτά υπήρχε σχετική ελευθερία, στη Βόρειο Ήπειρο όχι.

Σήμερα βεβαίως τα πράγματα στην Αλβανία έχουν βελτιωθή ως προς την θρησκευτι­κη ελευθερία, χωρίς όμως να μπορούμε να πούμε ότι έφθασαν στο επιθυμητό σημείο. Αλλ᾽ ως προς τα εθνικά δικαιώματα της εκεί Ελληνικής μειονότητος, υπάρχει καταφανής στέρησις και κραυγαλέα αδικία. Πως να μην τους σκεφθούμε σήμερα αυ­τους τους αδελφούς μας; πως να μη τους αναλογισθούμε την άγια αυτή ημέρα; – όπως επίσης και τους άλλους αδελφούς μας στο νότο, τους Κυπρίους, οι οποίοι διατελούν α­κόμη κάτω από το πέλμα του Αττίλα;

Γι᾽ αυτό προ ετών, το 1981, η Ιερά Σύνοδος της Εκ­κλησίας της Ελλάδος είχε αποφασίσει ομοφώνως, μία Κυριακή του Νοεμβρίου, στις 22 του μηνός, να τελέ­ση πάνδημο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών ο­λων των ηρώων ε­κείνων που αγωνίστηκαν και έπεσαν στα πεδία των μαχών και να υπενθυμίση στους Ελ­ληνες, ότι πέρα εκεί στη Βόρειο Ήπειρο ένας ολόκληρος ελληνισμός α­ναστενάζει στερούμενος τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καί πράγματι, σύμφωνα με την εν­τολή αυτή της Ιεράς Συνόδου, στις 22 Νοεμβρίου 1981, τε­λέσαμε κ᾽ εμείς στην ακριτική μας πόλι το μνημόσυνο αυτό. Χτυπήσαμε τις καμπάνες. Συμμετεί­χε δε τότε και η κεντρική επιτροπή βορειοηπειρωτικού αγώνος, που ε­δρεύει στην Αθήνα και διατελεί υπό την προεδρία του αρχιεπισκόπου, καθώς και πολλοί από τους Βορειοηπειρώτες που κατοικούν στην περιφέρειά μας και συμποσούνται σε τρεις χιλιάδες περίπου. Στην ομιλία μου τότε είπα για την κατάληψι της Κορυτσάς από το στρατό μας και για την καταπίεσι που υφίσταντο οι Βορειοηπειρώτες αδελφοί μας.

Ποιός θυμάται τα ιστορικά εκείνα γεγονότα; Αχ εμείς οι Έλληνες πως ξεχνάμε την ι­στορία μας, και ιδίως η νέα γενεά! Αλλ᾽ όσοι είνε παλαιότεροι ενθυμούνται, ότι 22 Νοεμβρίου 1940 όλη η Ελλάς κολυμπούσε στη χαρά. Χτυπούσαν οι καμπάνες, οι σειρήνες, τα παν­τα. Χαρά και αγαλλίασις επικρατούσε. Δι­ότι η 22α Νοεμβρίου 1940 είνε η ημέρα κατά την οποία το ηρωικό Σύνταγμα της Φλωρίνης κατέλαβε την Κορυτσά και οι άνδρες του υ­ψωσαν εκεί την ελληνική σημαία.
* * *
Αυτά, αγαπητοί μου, είχα σήμερα να υπενθυμίσω, την ημέρα αυτή της Σκέπης της υπεραγίας Θεοτόκου και εθνική μας εορτή της 28ης Οκτωβρίου. Καί εύχομαι πάντοτε η Ελλας υπό τον ήλιο της ελευθερίας να εορτάζη την ένδοξο αυτή επέτειο· αμήν.

† επίσκοπος Αυγουστίνος
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, η οποία έγινε στον ι. ναό του Αγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 28-10-1981
πηγή
"Γίνετε μέλος και στην σελίδα μας στο Facebook, πατώντας "ΕΔΩ" - "If you would like to become a member of our facebook page, click "HERE"