Ο Γέροντας Αμβρόσιος καταλάβαινε ποιος είχε εξομολογηθεί | Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Ο Γέροντας έβλεπε ποιός είχε εξομολογηθεί και ποιός όχι. Αν εκείνος πού τον πλησίαζε ήταν εξομολογημένος για ότι είχε κάνει, ήξερε ότι είναι μέσα στο έλεος του Θεού, ότι οδεύει σε οδό μετανοίας και κάνει πνευματική ζωή. Σ’ αυτόν τον άνθρωπο μιλούσε για τον αγώνα της τήρησης των θείων εντολών και τον αγώνα της πάλης με τα πονηρά πνεύματα, ώστε να μπούμε στη Βασιλεία των Ουρανών. Και κατάφερνε να βγάζει τις αμαρτίες του με ωραίο τρόπο: 

- Μήπως έχεις κάνει αυτό, παιδί μου; ρωτούσε γλυκά, με ταπείνωση και με διάκριση, γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα σφάλματα του άλλου και τη δυσκολία πού μπορεί να είχε ο εξομολογούμενος στο να τα εκφράσει.

Σ’ εκείνον όμως ο όποιος δεν είχε κάνει αρχή μετανοίας, ξεκινούσε να μιλά μαλακά, έκανε μια μικρή εισαγωγή, μια μικρή διδασκαλία. Και αν έβλεπε ότι ο απέναντι δεν καταλαβαίνει, τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει λόγια αυστηρά, αναφέροντάς του μάλιστα συγκεκριμένα αμαρτήματα πού είχε διαπράξει.

Η εξομολόγηση ήταν πολύ σημαντική γι’ αυτόν, επειδή τον ενδιέφερε η σωτηρία του άλλου. Τόνιζε πώς εκείνο πού έχουμε εξομολογηθεί «σβήνεται αυτομάτως από τα χαρτιά» και δεν μπορεί ο δαίμονας, μετά τον φυσικό θάνατο του άνθρωπου, να το διαβάσει και να πει ψέματα, για να πάρει την ψυχή του.

Και ήταν πολύ μεγάλος παρηγορητής. Συνδύαζε την αυστηρότητα, για να ξυπνήσουμε δηλαδή πνευματικά, αλλά και την τέλεια αγάπη πού σε παρηγορούσε. Οι άνθρωποι κοντά του δεν έπεφταν στην απελπισία. 

Έλεγε μια φορά σε κάποιον πού ένιωθε άσχημα, γιατί μετά την εξομολόγηση έπεσε πάλι στο ίδιο λάθος και ήταν θλιμμένος: - Βρε ταλαίπωρε, όταν πέσεις, δεν θα σηκωθείς από κάτω; Ε, το ίδιο είναι και η πνευματική ζωή. Δεν χρειάζεται απόγνωση, χρειάζεται παλικαριά. Να πεις: «Σηκώνομαι, δεν μένω κάτω». Σήκω! Όταν έρθει ο άλλος, θα σε πατήσει. Το ίδιο είναι η πνευματική ζωή. 

Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης»

Εκδόσεις «Κυριακίδη»