Πρωτοπρεσβύτερος Χρήστος Σταματίου για τον Γέροντα Αμβρόσιο

Ο Γέροντας Αμβρόσιος ήταν ένας άνθρωπος δυναμικός, με μεγάλη διάθεση για την καλή λειτουργία της Ιεράς Μονής, στα πνευματικά, ακόμη δε και στα κοινωνικά. 

Ήταν ακούραστος. Πέραν των Λειτουργιών πού έκανε και των άλλων Μυστηρίων, δεν έλεγε εύκολα όχι σε άλλον προκειμένου να τον δεχτεί, να τον ακούσει, να τον συμβουλεύσει, να τον ενδυναμώσει, να του πει και πράγματα, τα οποία εκείνος ούτε καν τα είχε υπόψη του.

Θυμάμαι, κάποτε έτυχα στο κελί του, όταν τον πήρε τηλέφωνο από την Κύπρο κάποια κυρία. Και ενώ του μίλαγε για την ακαταστασία της την οικογενειακή και ότι έχει χωρίσει 3 φορές και έχει περάσει πολλά δεινά, τη ρώτησε: «Ο τέταρτος που είναι; Γιατί ξέρω ότι έχεις και τέταρτο άνδρα». 

Έμεινε έκπληκτη αυτή και αναγκάστηκε να του ομολογήσει την αλήθεια. Μετά από αυτά πού της είπε και της έδωσε παραινέσεις και προτροπές, ήλθε η γυναίκα να τον συναντήσει, γιατί κατάλαβε ότι είχε να κάνει με πραγματικά πνευματικό άνθρωπο και χαρισματικό. Γιατί, εδώ πού τα λέμε, πολλοί είμαστε ιερείς, αλλά χαρισματικοί είμαστε ελάχιστοι. Αυτό είναι δείγμα Θείας Θελήσεως. Φαίνεται ότι ο Θεός δίνει ξεχωριστές τις τάξεις αυτές, γιατί είναι άνθρωποι πού δέχονται τη Θεία Χάρη.

Κάτι ξεχωριστό είναι ότι, ακόμα και να κοιμόταν ο Γέροντας, όταν ξυπνούσε, έλεγε σε κάποιον πού τον επισκεπτόταν, χωρίς να τον ξέρει: «Ναι, σε είδα πού ερχόσουν». Ή, μπορούσε να βλέπει σαν σε τηλεόραση και να τούς λέει στο Μοναστήρι πράγματα, τί γινόταν κάτω στην Αίγυπτο, τί χειροτονίες ή τί διωγμοί, και μετά από λίγο, την ίδια ημέρα, να τα μαθαίνουν και να τα επιβεβαιώνουν από την τηλεόραση ή από ανθρώπους πού θα έρχονταν τυχαία εκεί.

Είπε σ’ εμένα κάποτε: «Τί κάνει το Αϊβαλί;». Κι εγώ, ξαφνιασμένος: «Που θέλετε να ξέρω; Εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα». Γιατί υπήρξα ορφανός από μικρό παιδί, από μωρό. «Ναι», λέει, «στην Αθήνα γεννήθηκες, από εκεί όμως κρατάει η σκούφια σου». Κι εγώ, πού λεγόμουν Χρυσοβέργης, μετά από καιρό ρώτησα επίμονα κάποιους ανθρώπους οι οποίοι είχαν ρίζα από τη Μικρά Ασία και είπαν ότι μάλιστα, Χρυσοβέργης υπήρχε στο Αϊβαλί.

Δεν εκπλήσσομαι γι αυτά πού άκουγα από τον Γέροντα, γιατί η πνευματικότητά του, όσο ο καιρός περνούσε, γινόταν μεγαλύτερη. Αυτό συμβαίνει, διότι όλοι οι Γέροντες λίγο-πολύ, όταν είναι δεμένοι με τον Θεό, με την πνευματικότητα, γίνονται άθελά τους προφήτες, μάρτυρες κάποιων πραγμάτων. Και ευτυχώς πού παρουσιάζονται κατά διαστήματα κάποιοι τέτοιοι άνθρωποι και δίνουν λίγο κουράγιο στους χριστιανούς. Ό Γέροντας παραέδινε κουράγιο, αυτό είναι αλήθεια.

Πηγή: Από το βιβλίο

«Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης»