Η ταυτόχρονη Ανάστασις και Ανάληψις της Υπεραγίας Θεοτόκου

Από όλες τις Θεομητορικές εορτές, αγαπητοί μου προσκυνηταί, αναμφισβήτητα υπερδεσπόζει η σημερινή τοιαύτη της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία εορτή περιλαμβάνει δύο τμήματα.

Το πρώτο τμήμα της είναι η Κοίμησις και η ταφή της Παναγίας Μητέρας μας και το δεύτερο τμήμα είναι η ολόσωμος Μετάστασις Αυτής εις τους Ουρανούς, τουτέστιν η Ανάστασίς Της και η ταυτόχρονη Ανάληψίς Της. Έτσι, η Παναγία ευρίσκεται σωματικώς με άφθαρτον σώμα εις την Βασιλείαν του Θεού.

Στο σημείο αυτό, να διευκρινήσωμε ότι η Αγία Γραφή δεν είναι  η Αποκάλυψις του Θεού αυτή καθ᾽ εαυτή. Είναι η θεωρία περί της αποκαλύψεως του Θεού, διότι η Αποκάλυψις και η Πεντηκοστή του καθενός πιστού είναι γεγονότα προσωπικά που εξαρτώνται από την πνευματική του προσωπική ιδιοσυχνότητα και χωρητικότητα.

Όμως η Αγία Γραφή χωρίς την Ιερά Παράδοσι δεν στέκεται από μόνη της. Χρειάζονται και τα δύο. Η Ιερά Παράδοσις είναι ισόκυρη με την Αγία Γραφή. Άλλωστε, να μη ξεχνάμε, ότι κάποια στιγμή ήλθε η Αγία μας Εκκλησία και καθώρισε συγκεκριμένα ποιά θα είναι ακριβώς η Καινή Διαθήκη, ποιά βιβλία δηλαδή είναι τα θεόπνευστα, ποιά είναι απλώς τα ωφέλιμα και ποιά είναι τα ψευδεπίγραφα.

Με αυτά όλα θέλω να τονίσω την αξία της Ιεράς Παραδόσεως και της Αποστολικής Παραδόσεως εν πρώτοις, η οποία φαίνεται σε πάρα πολλά σημεία, ακόμη και στην σημερινή ευαγγελική περικοπή (Κυριακή Η´ Ματθαίου), που υπάρχει η μεσολάβησις των Αποστόλων μεταξύ Χριστού και πλήθους. Όπως λέγει ο Κύριός μας: «Δότε υμείς αυτοίς φαγείν». ''Εσείς να τους δώσετε να φάγουν''.

Βλέπομε δηλαδή σε όλο αυτό το θαύμα, εκτός από φράσεις ευχαριστιακής διαστάσεως που μας θυμίζουν και μας ανάγουν εις την Θεία Ευχαριστία, και την μεσολάβησι των Αγίων Αποστόλων, που είναι βέβαια το θεμέλιο της Αποστολικής Παραδόσεως. Όπως λέγομε στο Σύμβολο της Πίστεως ''...Εις μίαν Αγίαν Καθολικήν, δηλαδή Οικουμενικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν, που σημαίνει ότι η Εκκλησία στηρίζεται στην διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων και στην Ιερά Παράδοσι.

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με την Παράδοσι, εφ᾽ όσον η Καινή Διαθήκη σκοπίμως τίποτε δεν αναφέρει για την Κοίμησι της Παναγίας, η Υπεραγία Θεοτόκος επληροφορήθη κατά τρόπον, μυστικόν μεν ως προς εμάς σαφέστατον βέβαια ως προς Αυτήν, κατά τρόπον δηλαδή άρρητον, και συγκεκριμένα επληροφορήθη διά μέσου αγγέλου. Ειρήσθω εν παρόδω, ότι οι τρόποι της θεικής πληροφορίας που παίρνουν οι πραγματικοί Άγιοι και κατά μείζονα λόγον η Υπεραγία Θεοτόκος, είναι ποικίλοι, άρρητοι και απόρρητοι. Διότι, προφανώς απείρους τρόπους έχει ο Θεός για να πληροφορή τους πραγματικούς Αγίους Του. Όμως, όλοι αυτοί οι θεικοί τρόποι είναι υπέρ πάσαν νόησιν και αίσθησιν.  Αν το θέλετε ακόμη και οι ίδιοι οι Άγιοι να μας τους εξηγούσαν, που δεν επιτρέπεται βέβαια τις πλείστες όσες φορές, αλλά και ο ίδιος ο Χριστός να μας τα εξηγούσε - ένα σχήμα υπερβολής και φανταστικό, με την καλή την έννοια -, πάλι εμείς οι αμύητοι δεν θα μπορούσαμε να καταλάβωμε τον ακριβή τρόπο της θεικής πληροφορίας.

Σημασία όμως έχει για το εν λόγω θέμα μας, ότι η Υπεραγία Θεοτόκος όντως επληροφορήθη δι᾽ αγγέλου ότι σε τρεις ημέρες θα απήρχετο από τον μάταιο τούτο κόσμο. Κατά τρόπον δε θαυμαστόν ευρέθησαν όλοι οι Άγιοι Απόστολοι δίπλα εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον από τα πέρατα της οικουμένης που τότε ευρίσκοντο καταναλώνοντες εαυτούς εις το κήρυγμα και εις την διάδοσιν του Ευαγγελίου.

Καί όταν λέμε ''ευρέθησαν'' εννοούμε ότι και οι ίδιοι δηλαδή δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Εδώ φαίνεται πως μπορεί ο Θεός να μεταθέτη, όταν θέλη να μεταθέση, κάποιον Άγιό Του από το ένα μέρος στο άλλο μέρος σε μηδέν χρόνο. Η απάντησις είναι απλή. Θεός είναι και «όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις», νικάται φύσεως τοπική τάξις, και χρόνου τάξις, κ.ο.κ.

Καί έτσι σε μηδέν χρόνο θαυματουργικώς ευρέθησαν οι Άγιοι Απόστολοι εις ''Γεθσημανή το χωρίον'', διότι τιμής ένεκεν και αξίως και δικαίως έπρεπε να προλάβουν να ασπασθούν και να ευλογηθούν από την Υπεραγία Θεοτόκο πριν Αυτή αναχωρήση από αυτόν τον κόσμον. Έτσι η Παναγία μας τους ευλόγησε και όπως Εκείνη ήθελε, ή μάλλον όπως ο Θεός ηυδόκησε, απλά και ταπεινά και αθόρυβα, εκοιμήθη εις το μικρό Της κρεββάτι. 

Κατόπιν τούτου, με όλην την πρέπουσα και δέουσα ευλάβεια που έτρεφαν οι Άγιοι Απόστολοι προς το πάνσεπτο Πρόσωπό Της, Την εκήδευσαν, εις ''Γεθσημανή το χωρίον'', όπως ψάλλομε συνέχεια εις τις Παρακλήσεις, όπου βέβαια και ο τάφος Της σώζεται έως και της σήμερον. Εκεί υπάρχει και η εικόνα της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας, για την οποία έλεγε ο μακαριστός Γέρων Παίσιος ότι ομοιάζει πιο πολύ από τις άλλες εικόνες της Παναγίας με την μορφή της Υπεραγίας Θεοτόκου. Βέβαια, αν θέλωμε να κυριολεκτήσωμε, η μορφή της αναστημένης Υπεραγίας Θεοτόκου είναι άρρητος, όμως ομοιάζει με την μορφή της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας, σύμφωνα δηλαδή με τις γνωστές εμφανίσεις που έκανε η Παναγία Μητέρα μας.

Αλλά ένας από τους δώδεκα Μαθητάς, κατ᾽ οικονομίαν και κατά Θείαν Πρόνοιαν απουσίαζε. Καί πάλιν αυτός, όχι τυχαία, ήτο ο Θωμάς, ο οποίος απουσίαζε και όταν πρωτοενεφανίσθη ο Χριστός εις ολόκληρη την ομάδα των Μαθητών. Είχαν προηγηθή, προ αυτής της κοινής εμφανίσεως του Χριστού στο σύνολο των Μαθητών, και άλλες πολλές εμφανίσεις, με πρώτη βέβαια εμφάνισι εις την Υπεραγία Θεοτόκο και εις την Μαρία την Μαγδαληνή που εδιαβάσαμε σήμερα στο εωθινό Ευαγγέλιο, η οποία όμως δεν εννόησε αμέσως τα της Αναστάσεως. Αυτός ήταν ο λόγος που έκλαιγε και ενόμισε ότι ο Κύριος ήτο ο κηπουρός και εζητούσε να μάθη διάφορες πληροφορίες. Αλλά ο Χριστός της είπε «μη μου άπτου». Ενώ δηλαδή ο Κύριος αργότερα προκαλή τον Απόστολο Θωμά να τον αγγίση, εις την Αγία Μαρία την Μαγδαληνή λέγει ''μη με ακουμπάς''.

Ώδε η διάκρισις των Αγίων. Ώδε η διάκρισις της Πηγής της διακρίσεως, που είναι η Αυτοαγιότης, ο Χριστός, που τον μεν έναν προκαλεί με την καλή έννοια να τον ακουμπίση, τον Θωμά δηλαδή, για να πιστωθή η Ανάστασις καλύτερα, αλλά εις την Μαρία την Μαγδαληνή λέγει «μη μου άπτου» γιατί είχε άλλη ψυχολογία. Από άλλο έπασχε ο α´, από άλλο έπασχε ο β´.

Η Μαρία η Μαγδαληνή ενόμιζε ότι θα ήταν ο αναστημένος Χριστός όπως η παληά καλή αγία παρέα και έπρεπε να της κάνη ένα πρώτο μάθημα να την ταρακουνήση και να την ξυπνήση εν Πνεύματι Αγίω, ότι ''ναί μεν αναστήθηκα, αλλά αλλάζουν τα πράγματα και γι᾽ αυτό μη με ακουμπάς''.

Βλέπετε, πως οι Άγιοι, αναλόγως του προβλήματος και της θέσεως του κάθε ανθρώπου με διάκρισι συμπεριφέρονται. Αλλοιώς στον α´, αλλοιώς στον β´. Ας μη πάμε και πολύ μακρυά. Ο Απόστολος Παύλος στον μεν Απόστολο Τίτο που ήταν εις την Κρήτη λέγει να μη περιτμηθή, ενώ στον Απόστολο Τιμόθεο ο ίδιος ο ''Γέροντας'' - να το πούμε με τα σημερινά δεδομένα - ο ίδιος Απόστολος Παύλος σε άλλο του πνευματικό παιδί, κι αυτό εξ ίσου άξιο και άγιο, επειδή ευρίσκετο σε άλλη περιοχή όπου υπήρχαν άλλα ρεύματα πνευματικά, προκειμένου να περάση το κυριώτερο, που ήταν η διάδοσις του Ευαγγελίου και να μη σκαλώσουν σε κάποιες προλήψεις που μέχρι τότε δικαιολογημένα είχαν, του επιβάλλει να περιτμηθή. Κλείνει αυτή η παρένθεσις ''περί διακρίσεως'', που βλέπομε εδώ και στον Χριστό, πως ενήργησε αλλοιώς στην Μαρία την Μαγδαληνή και αλλοιώς στον άγιο Απόστολο Θωμά.

Καί επανερχόμεθα εις το κύριό μας θέμα. Σκοπίμως τότε έλειπε ο Θωμάς από τον όμιλο των άλλων Μαθητών κατά την Κυριακή της Αναστάσεως. Ο Θωμάς δεν ήτο περισσότερο άπιστος από τους λοιπούς Μαθητές, διότι κανείς Μαθητής δεν επίστευσε ότι ο Χριστός ανεστήθη πριν ο ίδιος προσωπικά δη τον αναστημένο Χριστό, έστω κι αν οι άλλοι τον επληροφορούσαν περί αυτού του γεγονότος. Θυμηθείτε τι είπαν για την Αγία Μαρία την Μαγδαληνή. «Εφάνησαν ωσεί λήρος τα ρήματα αυτής». Τούς εφάνησαν δηλαδή σαν γυναικείες φαντασιώσεις τα λόγια της Αγίας.

Λοιπόν τότε έλειπε ο Θωμάς για να πιστωθή κατά τον καλύτερο και πιο ρεαλιστικό ιστορικό τρόπο η Ανάστασις του Χριστού. Διότι, μέχρι τότε δεν είχε δοθή η καθολική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και είχαν τις ανθρώπινες αδυναμίες τους οι Άγιοι Απόστολοι, που καθόλου γι᾽ αυτό βέβαια δεν μειώνονται. Έτσι, όπως τότε συνέβη αυτό για να πιστωθή κατά τον καλύτερο τρόπο η Ανάστασις του Χριστού, έτσι και τώρα, όχι τυχαία, εις την Κοίμησι της Υπεραγίας Θεοτόκου έλειπε πάλι ο Θωμάς. Καί όταν πήγε εκεί καθυστερημένα τον έπιασε ένα λευκό άγιο παράπονο, ένα απαθές παράπονο και ήθελε κι αυτός να ασπασθή το νεκρό σώμα και να ευλογηθή, έστω και από την νεκρά όπως ενόμιζαν Υπεραγία Θεοτόκο.

Γι᾽ αυτό, αξίως και δικαίως, μετά τρεις ημέρες οι Άγιοι Απόστολοι ήνοιξαν τον τάφον για να πάρη την ευλογία και ο Απόστολος Θωμάς, έστω κι αν είχε ήδη κοιμηθή η Υπεραγία Θεοτόκος. Καί όταν ήνοιξαν τον τάφον της Παναγίας διεπίστωσαν όλοι, παρά πάσαν ελπίδα και προσδοκίαν, ότι έλειπε το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου και ευρίσκετο εκεί μόνον η σινδόνα με την οποίαν είχε τυλιχθή, όπως δηλαδή ακριβώς είχε συμβή με τον Χριστό, που ευρέθησαν εκεί το σουδάριον, κλπ., τυλιγμένα εις την εντέλειαν. Καί ο Χριστός βέβαια είχε αναστηθή.

Καί τότε διεπίστωσαν οι Άγιοι Απόστολοι ότι η Παναγία Θεοτόκος είχε αναστηθή. Αυτή είναι η ιστορική κατοχύρωσις του γεγονότος, που διασώζει αδιαμφισβήτητα η Ιερά Παράδοσις, γιατί πως είναι δυνατόν ένα σώμα να προλάβη να λειώση σε τρεις ημέρες δηλαδή.

Βέβαια, εις την Υπεραγία Θεοτόκο, σύμφωνα με την γνώμη όλων των αγίων και θεοφόρων Πατέρων, ταυτόχρονα με την Ανάστασίν Της έλαβε χώραν και η Ανάληψίς Της, όπως το αναλύουν πάλιν και πολλάκις, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Μέγας Βασίλειος, ο Άγιος Νικόδημος, ο Αγιορείτης, ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης και πλείστοι όσοι Άγιοι, οι οποίοι ησχολήθησαν με αυτό το θέμα. Καί όπως είπαμε υπάρχει κατ᾽ αρχάς η ιστορική κατοχύρωσις την οποία περιληπτικώτατα αναφέραμε εις την αγάπη σας. Αλλά υπάρχει και σαφεστάτη προφητική πολλαπλή ποικίλη κατοχύρωσις. Απλώς, ένα-δύο σημεία θα αναφέρωμε για να μη μακρύνωμε πολύ τον λόγο.

Εις τους Ψαλμούς, ο Προφητάναξ Δαυίδ λέγει, μεταξύ των άλλων: «Ανάστηθι Κύριε εις την ανάπαυσίν σου, συ και η κιβωτός του αγιάσματός σου». Θα αναστηθής Κύριε Εσύ, αλλά όχι μόνον Εσύ - που αναφέρεται προφανώς εις τον Χριστόν από την όλη συνάφεια του Ψαλμού -, αλλά «και η κιβωτός του αγιάσματός σου». Εις την κιβωτό του αγιάσματος, εκεί εις την Σκηνή του Μαρτυρίου, εφυλάσσοντο οι πλάκες της Διαθήκης, οι πλάκες που είχε πάρει ο θεόπτης Μωϋσής εις το όρος Σινά.

Αλλά, κατά μείζονα λόγον ''κιβωτός του αγιάσματος'' είναι η ιδία η Υπεραγία Θεοτόκος, γιατί η Κιβωτός της Διαθήκης ήτο τύπος της Υπεραγίας Θεοτόκου, επειδή μέσα Της δεν είχε προφανώς τίποτε πλάκες, αλλά είχε τον  Ίδιο τον Εντολοδόχο. Μάλιστα δε τότε ήτο ενεργών ο άσαρκος Λόγος, ο άσαρκος Χριστός. Ο Χριστός, πριν γίνη άνθρωπος δηλαδή, γιατί ένα είναι το πρόσωπο. Όπως λέγει ο Χριστός «πριν Αβραάμ γενέσθαι εγώ - εγώ, ως πρόσωπο, ως ύπαρξις - ειμί», υπάρχω δηλαδή. Καί τότε τα έχασαν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι και ήθελαν εκεί να τον λιθοβολήσουν, κλπ.

Λοιπόν, η Παναγία εχώρεσε μέσα Της τον ίδιο τον Εντολοδόχο, τον Χριστό δηλαδή. Γι᾽ αυτό όπως ψάλλομε εκεί τα Χριστούγεννα λέμε ένα ωραίο τροπάριο-προσόμοιο ''ο αχώρητος παντί πως εχωρήθη εν γαστρί, ο εν κόλποις του πατρός πως εν αγκάλαις της μητρός• πάντως ως οίδε, ως ηθέλησεν και ως ηυδόκησεν, άσαρκος γαρ ων εσαρκώθη εκών και γέγονεν ο ων ο ουκ ην δι᾽ ημάς». Δηλαδή, με απλά λόγια, πως Αυτός που δεν τον χωρούν τα σύμπαντα εχώρησε μέσα σε ανθρωπίνη κοιλιά, μέσα σε άχραντη κοιλιά, της Υπεραγίας Θεοτόκου; Γι᾽ αυτό και η Παναγία μας δεν είναι απλώς η ''σκηνή του αγιάσματος'', αλλά πολύ εύστοχα ονομάζεται συν πολλοίς άλλοις ονόμασι και ''Χώρα του Αχωρήτου''.

Τώρα, στηριζόμενοι οι Άγιοι Πατέρες στην ιστορική και προφητική κατοχύρωσι, που εν ολίγοις αναπτύξαμε, κατέθεσαν, διεσαφήνισαν, ανέπτυξαν, ερμήνευσαν, περιχαράκωσαν γραπτώς αυτήν την διδασκαλία, η οποία αποτελεί μυστικό δόγμα της Αγίας μας Εκκλησίας. Αυτό, προφανώς και δεν είναι υποδεέστερο από τα άλλα δόγματα, αλλά είχε και έχει την ''πολυτέλεια'' να μην αμφισβητηθή. Γι᾽ αυτό είναι και πιο ''έγκυρο'' - όλα τα δόγματα βέβαια είναι εξ ίσου έγκυρα -, διότι δεν ευρέθηκε κανείς αιρετικός εις το διάβα της εκκλησιαστικής ιστορίας να το αμφισβητήση. Τώρα, εάν κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, ή άσχετοι, ή κάποιοι ευλαβείς, αλλά από άγνοια ή επηρεασμένοι από άλλες θέσεις δυτικού τύπου λέγουν πράγματα τα οποία δεν ευσταθούν, ε, τι να κάνωμε; Εμείς πρέπει να στηριζώμεθα εις τους Αγίους Πατέρες, εις την Παράδοσι της Εκκλησίας μας, που οι Άγιοι Πατέρες, οι πιο πολλοί απ᾽ αυτούς, όπως ο Άγιος ο Παλαμάς, είχαν δεί και ζωντανά την Υπεραγία Θεοτόκο.  

Έτσι λοιπόν όλοι οι Άγιοι Πατέρες το αναλύουν αυτό και είναι σεσιγημένον μυστήριον. Άλλωστε, τα της Θεοτόκου όλα είναι σεσιγημένα εις την Αγία Γραφή. Ενώ είχε μέσα Της τον Θεόν Λόγον και είχε τον πρώτον λόγον να ομιλή, όμως άφησε τον Χριστόν να τα πη αργότερα καλύτερα με τα θαύματα και με την διδασκαλία Του. Ενώ είχε τον πρώτο λόγο, γιατί μέσα Της είχε τον ενυπόστατο Λόγο, αυτή να είναι η Γερόντισσα και η Διδασκάλισσα, όμως δεν είχε αρθρώσει καμμία λέξι. Καί αν βάλωμε και κάποια καλή φαντασία, και από κάποιους εκεί Γραμματείς και Φαρισαίους, διδασκάλους, με καλή ή με όχι καλή διάθεσι, πιθανώς να εδέχετο και κάποιες συμβουλές και κάποιες διδασκαλίες. Ποιός; Η Υπεραγία Θεοτόκος, που είχε λάβει το Άγιο Πνεύμα σε τέλειο βαθμό. Βλέπομε τι μεγαλείο ταπεινώσεως και σιωπής είχε η Παναγία Μητέρα μας.

Επίσης, αναλύσαμε ότι η Ιερά Παράδοσις είναι ισόκυρος με την Αγία Γραφή και ότι οι Οικουμενικαί Σύνοδοι ησχολήθησαν μόνο με προβλήματα που έτυχε να απασχολήσουν την Εκκλησία στο πέρασμα της εκκλησιαστικής ιστορίας. Αλλά ευτυχώς γι᾽ αυτό το θέμα κανείς αιρετικός δεν ευρέθηκε να το αμφισβητήση. Γι᾽ αυτό και δεν υπήρξε ανάγκη συγκλίσεως Οικουμενικής Συνόδου.

Άλλωστε, εκτός από την διαχρονική Πατερική Γραμματολογία, αυτό φαίνεται, συν τοις άλλοις, και στην υμνολογία της Εκκλησίας μας. Μόνον δύο παραδείγματα θα αναφέρωμε.

Όπως ψάλλομε στο Κοντάκιο «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησε», την Υπεραγία Θεοτόκο δηλαδή. Ή, εις το τελευταίο τροπάριο της πρώτης ωδής του πρώτου Κανόνα της εορτής, αναφερόμενος ο υμνογράφος εις την Υπεραγία Θεοτόκο, λέγει: Να το πούμε με απλά λόγια στην αρχή. «Γι᾽ αυτό ακολουθούσα τους νόμους της φύσεως» και μετά λέγει στα αρχαία «δι᾽ ο θνήσκουσα συν τω Υιώ εγείρη διαιωνίζουσα». «Γι᾽ αυτό, αφού εκοιμήθης, μετά, μαζί με τον Υιό Σου, όπως και ο Υιός Σου, εγείρεσαι διαιωνίζουσα».

Νομίζω αυτά είναι αρκετά, αγαπητοί μου αδελφοί, για να πιστώσωμε του λόγου το αληθές. Αυτό που πρέπει τώρα να συνειδητοποιήσωμε είναι ότι η Παναγία είναι ο μόνος άνθρωπος ο οποίος από τώρα δεν ευρίσκεται απλά εις τον Παράδεισον, όπως όλοι οι Άγιοι και όλοι οι σεσωσμένοι, αλλά ευρίσκεται από τώρα εις την Βασιλείαν των Ουρανών, γιατί έχει ήδη πάρει το άφθαρτο τελικό σώμα, όπως δηλαδή και ο Χριστός, ο οποίος με την Ανάληψί Του ανέβασε την ανθρωπίνη φύσι σε αυτό το ύψος της Αγίας Τριάδος.

Απλώς, για τον Χριστό, έπρεπε να μείνη σαράντα ημέρες πριν ανεβή η ανθρωπίνη σάρκα εις τον Ουρανό για τον λόγο ότι έπρεπε να πιστωθή πέρα για πέρα η ιστορικότητα και η αλήθεια της Αναστάσεώς Του. Γι᾽ αυτό και στην αρχή ενεφανίζετο όπως τον ήξεραν, ενώ ο αναστημένος Χριστός ήταν διαφορετικός και άρρητος στην θέα Του. Μετά ενεφανίζετο διαφορετικά και τους έκανε σταδιακά μαθήματα πίστεως έως ότου ανελήφθη. Ενώ στην Παναγία μας δεν υπήρχε αυτός ο λόγος. Άλλωστε, όπως είπαμε, όλα τα της Παναγίας μας είναι σεσιγημένα μυστήρια.

Έτσι, η Παναγία μας είναι ο μόνος άνθρωπος που από τώρα ευρίσκεται σωματικώς με άφθαρτο σώμα εις την Βασιλεία των Ουρανών και πρέπει η ιδική Της Ανάστασις-Ανάληψις να μας χαροποιή πιο πολύ και από αυτήν την Ανάστασι του Ιησού Χριστού. Καί εξηγούμεθα. Ο Χριστός, όπως ψάλλωμε εις τους Αίνους της Μεγάλης Παρασκευής, ανεστήθη ''αυτεξουσίως'', από μόνος του δηλαδή. Επί πλέον, όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, ''...ο Θεός αναστήσας τον παίδα Αυτού Ιησούν'' (Πραξ. γ´ 26). Καί τα δύο είναι σωστά, διότι όταν λέμε ''ο Θεός'', όταν λέμε ''ο Πατήρ'', υπάρχει κοινή ενέργεια στα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Ο Πατήρ, ο Λόγος και το Άγιον Πνεύμα δηλαδή ανέστησαν την ανθρωπίνη φύσι του Ιησού Χριστού. Αλλά επειδή ο Χριστός ήταν και Θεός - λόγω της υποστατικής ενώσεως έχομε ένα Πρόσωπο στον Χριστό, του Θεού Λόγου -, γι᾽ αυτό και τα δύο είναι σωστά, δηλαδή και το ότι ο Χριστός ανεστήθη αυτεξουσίως, και το ότι ο Θεός, η Αγία Τριάς, ανέστησε τον Χριστόν.

Ενώ η Παναγία Μητέρα, ναί μεν δεν ανεστήθη αυτεξουσίως, διότι ήταν απλός άνθρωπος. Ανεστήθη με άκτιστο θεία τριαδολογική ενέργεια, δηλαδή ανεστήθη από τον Θεό. Οπότε, είναι η πρώτη εγγύησις και προκαταβολή, είναι η πρώτη εκπλήρωσις της προφητείας του Χριστού, ότι όλοι θα αναστηθούμε. Διότι, να, ένας δικός μας απλός άνθρωπος, που δεν διαφέρει από μας ως προς την φύσι αλλά μόνο ως προς την αγιότητα, από τώρα έχει αναστηθή. Οπότε εμείς πρέπει να χαιρώμεθα γι᾽ αυτό, διότι αποτελεί την πρώτη εκπλήρωσι της υποσχέσεως του Ιησού Χριστού.

Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η αιτία της των πάντων θεώσεως, είναι η σωτηρία και των αγγέλων, και των ανθρώπων, αλλά και ολοκλήρου της κτίσεως. Είναι η ''γέφυρα η μετάγουσα τους εγγύς προς ουρανόν'', γιατί και η κτίσις θα ανακαινισθή δυνάμει του Ιησού Χριστού, άρα δυνάμει της Υπεραγίας Θεοτόκου από την οποίαν δανείσθηκε σάρκα ο Θεός Λόγος.

Γι᾽ αυτό, να Την ευγνωμονούμε αιώνια και να την παρακαλούμε αδίστακτα, αφού πρώτα όμως εφαρμόζωμε τις εντολές του Υιού και Θεού Της. Γι᾽ αυτό και τιμής ένεκεν λέγομε «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς». Διότι, η Παναγία δεν είναι οντολογικός μεσίτης. Είναι ηθικός μεσίτης, αλλά επειδή διαφέρει η παρρησία Της πάρα πολύ από την μεγάλη παρρησία των λοιπών Αγίων, γι᾽ αυτό τιμής ένεκεν λέγομε ''Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς''. Ενώ ο Χριστός είναι οντολογικός μεσίτης προς τον Πατέρα. Δηλαδή και μόνον η ενανθρώπισίς Του είναι μία πρεσβεία στον Θεό Πατέρα, είναι η αιτία της συμφιλιώσεώς μας με την Αγία Τριάδα.

Εύχομαι λοιπόν να Την παρακαλούμε αδίστακτα και να Την ευγνωμονούμε αιώνια, γιατί Αυτή είναι η αιτία της των πάντων θεώσεως, της οποίας θεώσεως εύχομαι, διά πρεσβειών Της, εν ημέρα Κρίσεως, αλλά και από αυτήν την ζωή, να τύχωμε.
Αμήν. Γένοιτο!

Αρχιμανδρίτης Αρσένιος Κατερέλος