Σήμερα η ᾿Ορθόδοξη ᾿Εκκλησία μας γιορτάζει μια από τις πιο μεγάλες γιορτές της. Σήμερα η αθάνατη χώρα μας, η γλυκιά μας ῾Ελλάδα, από τη μια άκρη της ως την άλλη πανηγυρίζει το καλοκαιρινό της «Πάσχα», όπως ονομάζει ο πιστός λαός μας τη μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Η Οικουμενική Σύνοδος, βάζοντας τέρμα στις αιρέσεις, διατυπώνει την αλήθεια, που πλέον σέβονται όλοι οι Χριστιανοί και ονομάζει την Παναγία μας αυτό που ήταν, δηλαδή Θεοτόκο. Καί ο ευσεβής λαός μας, ενώ τη νοιώθει σαν ουράνια δύναμη, που έχει θέση στα δεξιά του Κυρίου μας, ανάμεσα σε αγγέλους και αγίους και τη θεωρεί τιμιωτέρα των πρώτων και «αγία μείζων» των αγίων, εν τούτοις τη φέρνει και πολύ κοντά του και την ονομάζει Μητέρα του.
Πράγματι η Παναγία μας είναι η Μάννα όλων των χριστιανών με τις χίλιες αγκαλιές. Είναι το ουράνιο πρόσωπο που καταλαβαίνει τον πόνο του καθενός, τον συμμερίζεται και μεσιτεύει στον Παντοδύναμο Θεό για τη λύτρωσή του. Πόνεσε η ίδια. Είδε το μονάκριβο παιδί Της επάνω στον Σταυρό, ενώ γνώριζε την αθωότητά Του και την αγιότητά Του. Πόνεσε, όταν με τα μάτια Της έβλεπε να μαστιγώνουν το πανάγιο Σώμα Του με το μαστίγιο της αχαριστίας.
Ο πόνος Της αυτός μαζί και η υπομονή Της, Την έκαναν να πάρει μια ξεχωριστή θέση στη συνείδηση του λαού μας. Γι᾿ αυτό χιλιάδες οι ναοί που είναι αφιερωμένοι στο όνομά Της. ῾Εκατοντάδες χιλιάδες οι πιστοί και των δύο φύλων που με καμάρι έχουν το όνομά Της. Καί όλοι οι ᾿Ορθόδοξοι, ημέρα σαν τη σημερινή, τιμούν την αιώνια Μάννα που δεν πέθανε ποτέ. Γιατί ο δικός Της σωματικός θάνατος κράτησε τρεις μόνο μέρες. Οσο ζούσε σ᾿ αυτή τη γη, τη χαιρότανε μόνο η ᾿Ιερουσαλήμ και η πρώτη χριστιανική Εκκλησία. Μετά τον πρόσκαιρο θάνατό Της και τη μετάθεσή Της στους ουρανούς, την κατέχει όλη η Οικουμένη και ο κάθε χριστιανός τη διεκδικεί για μητέρα του, την έχει για παρηγοριά του και την επικαλείται συχνά σαν τη μοναδική ελπίδα. Οσο ευρισκόταν εδώ στη γη σωματικά, ήταν η εγγύηση της ενότητος της πρώτης ᾿Εκκλησίας, όπως η παρουσία της μάννας μέσα στην οικογένεια αποτελεί τον συνδετικό κρίκο των παιδιών της. Ετσι είναι ολοφάνερο στη ζωή μας, πως η Παναγία μας, φέρνει τον ένα κοντά στον άλλο, όχι μόνο στις γιορτές Της, που παρατηρείται απερίγραπτη κοσμοσυρροή, αλλά πάντοτε, και όχι μόνο τοπικά αλλά προ πάντων ψυχικά και αυτό το τελευταίο εκφράζεται με τους ασπασμούς, με την ανταλλαγή εγκαρδίων ευχών με τα κοινά γεύματα ακόμη και με τις ομαδικές αγνές διασκεδάσεις.
Ολοι χωράνε στις χίλιες ανοιχτές αγκαλιές Της. Καί πρώτα τα μικρά παιδιά, που είναι αγνά στη σκέψη και καθαρά στο σώμα. Αυτό άλλωστε απηχεί και ο στίχος του χριστιανού ποιητή, που απευθυνόμενος στην Παναγία της Τήνου με εγκαρδιότητα της λέγει: «῎Αχ Παναγιά μου Τηνιακιά με τα πολλά καντήλια, φύλαγε το παιδάκι μου να σού τα κάνω χίλια». Στην αγκαλιά Της έχουν θέση οι νέοι μας, που αγωνίζονται να καταρτισθούν, να μορφωθούν και να σταδιοδρομήσουν. ᾿Ακόμη και εκείνοι που παρασύρθηκαν από τα αθειστικά και υλιστικά σύγχρονα ρεύματα. Αυτοί που είναι τα αθώα θύματα μιάς χρεωκοπημένης κοινωνίας. Το ξεύρει ο υμνογράφος της ᾿Εκκλησίας μας και την παρακαλεί να σώσει τη νεολαία μας από τους λύκους που την απειλούν. Γνωρίζει την αγάπη Της προς τους νέους μας και ο ιερός ποιητής του ᾿Ακαθίστου ῞Υμνου και γι᾿ αυτό την ονομάζει προστατευτικό «τείχος των παρθένων». Στην αγκαλιά Της ευρίσκουν ξεκούραση οι ώριμοι άνθρωποι που έχουν στα χέρια τους την ευθύνη της οικογένειας. Μόνοι τους είναι αδύνατο σε τούτη την εποχή να τα βγάλουν πέρα όσο να το θέλουν και όσο να προσπαθούν. Μόνο ο Θεός και η Παναγία μας μπορούν να βοηθήσουν, ώστε να ξεπερνούν τις δυσκολίες και να προχωρούν χωρίς να αποκάμουν, γι᾿ αυτό και η προσευχή τους είναι «Φθάσε, Παναγία μου» ή «῾Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς». Στην αγκαλιά Της ευρίσκουν καταφύγιο και παίρνουν δύναμη οι αφοσιωμένοι στη λατρεία του Θεού ῾Ιερείς και Μοναχοί, γι᾿ αυτό πάλι ο υμνογράφος την ονομάζει «καύχημα σεβάσμιον ῾Ιερέων ευλαβών», ενώ οι ίδιοι ευλαβικά αναφέρουν στις ῾Ιερές ᾿Ακολουθίες το ολιγότερο 45 φορές το όνομά Της κάθε μέρα. Ακόμη σε μια από τις χίλιες αγκαλιές Της μπορούν να καταφύγουν, να ξεκουραστούν και να λυτρωθούν οι αμαρτωλοί που βασανίζονται από τις τύψεις και δοκιμάζουν τους στυφούς καρπούς της παρανομίας τους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το πρώτο τροπάριο του Μικρού Παρακλητικού Κανόνος που λέγει: «Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω σωτηρίαν επιζητών». Οι Πατέρες μας διδάσκουν πως ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ, χρησιμοποιώντας πέντε μικρές πέτρες. Καί ευρίσκουν έναν ευλογημένο συμβολισμό στα πέντε γράμματα από τα οποία αποτελείται το κύριο όνομα της Παναγίας, δηλαδή «Μαρία». Καί μας συμβουλεύουν, εάν θέλουμε να νικήσουμε τον δαίμονα, που είναι ο εχθρός της ψυχής μας, ας χρησιμοποιούμε και εμείς σαν άλλες πέντε πέτρες, τα πέντε γράμματα, δηλαδή το όνομά Της και τότε η νίκη θα είναι δική μας.
Τέλος, κοντά Της αναπαύονται οι πονεμένοι, οι άρρωστοι, αυτοί που δεν έχουν προστάτη κανένα, οι πτωχοί, οι εμπερίστατοι αδελφοί μας και αυτοί που λόγω αδυναμίας αυτοεξυπηρετήσεώς τους άραξαν το κουρασμένο σώμα τους σε κάποιο ῞Ιδρυμα αγάπης και στοργής της ᾿Εκκλησίας. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που καθιερώσαμε στη Μητρόπολή μας αυτή την ημέρα, τον έρανο για τους φτωχούς και για όλους τους πονεμένους αδελφούς μας.
Η Παναγία μας δείχνει την προστασία Της κάθε ημέρα στους φτωχούς αδελφούς μας. Με τρόπο θαυμαστό τους παρηγορεί. Μυστικά και αξιοθαύμαστα ενσταλάζει την απαραίτητη υπομονή στις καρδιές τους. Μας δείχνει έτσι τον δρόμο να την ακολουθήσουμε και μας υποδεικνύει τον τρόπο να τη μιμηθούμε.
Του Σεβ. Μητροπολίτου Σπάρτης κ. Ευσταθίου
