Εντεύθεν ου θάνατον την ιεράν σου μετάστασιν λέξομαι, αλλά κοίμησιν η ενδημίαν. Εκδημούσα γαρ των του σώματος, ενδημείς προς τα κρείττονα... ω θαύματος όντως υπερφυούς! ω πραγμάτων εκπλήξεως.
Ο πάλαι βδελυκτός και μισούμενος θάνατος, και ευφημείται και μακαρίζεται. Ο πάλαι πένθους και κατηφείας, δακρύων τε και σκυθρωπότητος πρόξενος, νυν χαράς αναδέδεικται και πανηγύρεως αίτιος.
Το θείον (δε) σώμα και ιερόν και πανάμωμον, και της θείας ευωδίας ανάπλεον, η αφθονος κρήνη της χάριτος, εν τω τάφω τεθέν, είτα πάλιν αναρπασθέν προς κρείττονα χώρον και υψηλότερον. Ουκ αφήκε (δε) τον τάφον αγέραστον, αλλά μεταδίδοσι μεν της θείας ευωδίας και χάριτος πηγήν δε των ιαμάτων και πάντων των αγαθών τοις πίστει προσιούσι το μνήμα κατέλιπε».
Ιερός Δαμασκηνός
