Ο Ιερεύς: Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Ο Αναγνώστης: Αμήν.
Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου• και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου, εκάθισε με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ εμέ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. διεπέτασα προς σε τας χείράς μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρος σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. ακουστόν ποίησον μοί το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα• γνώρισον μοί, Κύριε, οδόν, εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου• εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, ότι προς σε κατέφυγον. δίδαξον με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου• το πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμι.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τα έθνη εκύκλωσαν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Είτα τα παρόντα Τροπάρια.
Ήχος δ΄.Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Τω του Σωτήρος νυν τεμένει προσδράμωμεν, Μεταμορφώσεως αυτού και προσπέσωμεν, μετ’ ευλαβείας κράζοντες εκ βάθους ψυχής• Δέσποτα βοήθησον, σπλαγχνισθείς τοις σοίς δούλοις, φόβω σοι προσπίπτουσι, και πταισμάτων την λύσιν, και σωτηρίαν βράβευσον ψυχών, των σου τιμώντων, φρικτήν Μεταμόρφωσιν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Οι υπό πλείστων οδυνών πιεζόμενοι, και πειρασμών αλλεπαλλήλων θλιβόμενοι, δεύτε ναώ προσπέσωμεν πιστώς αδελφοί, της Μεταμορφώσεως, του Σωτήρος βοώντες• Σώτερ εξελού ημάς, εκ παντοίων κινδύνων, ταίς ικεσίαις σου των προφητών, και των πανσόφων, Χριστέ αποστόλων σου. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Της μετανοίας Θεοτόκε την τρίβον, ημάς ενίσχυσον οδεύειν προθύμως, τους την σεπτήν εικόνα σου τιμώντας σεπτώς, Δέσποινα και λύτρωσαι, εκ δεινών συμπτωμάτων, πάσης τε κακώσεως, δυσμενών αοράτων, και ορατών παντοίων Αγαθή• προς σε γαρ πάντες, αεί καταφεύγομεν.
Ψαλμός ν΄ (50)
Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου•επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι διαπαντός. Σοί μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαι σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσας μοί. Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοί αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Αποστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ εμού. Απόδος μοί την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου• αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν• ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ• τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα• τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Είτα ψάλλομεν τα Ωδάς του Κανόνος ου η ακροστιχίς κατ’ αλφάβητον, εν δε τοις Θεοτοκίοις Ιακώβου.
Ωδή α΄. Ήχος πλ. δ΄. Υγράν διοδεύσας
Ανύψωσαν φύσιν την των βροτών, αναβάς εν όρει, Θαβωρίω θεοπρεπώς• διό τους εις βάθη εμπεσόντας, αμαρτιών ημάς Σώτερ αναστησον. Βαράθρων του άδου ημάς Σωτήρ, ανήγαγες όρει, Θαβωρίω προ του Σταυρού, μεταμορφωθείς τη αλλοιώσει, της σης μορφής και θεώσας το προσλημμα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Γήθεν ανυψώσας τους μαθητάς, έδειξας Οικτίρμον, το αρχέτυπόν της μορφής, κάλλος ο απώλεσεν η φύσις, παρακοή• διό νυν ημάς οίκτειρον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ιλέωσαι Δέσποινα τον εκ σού, Σωτήρα τεχθέντα, ημίν δούναι αμαρτιών, την άφεσιν Κόρη σαίς πρεσβείαις, και σωτηρίας τυχείν ημάς ποίησον.
Ωδή γ΄.Ουρανίας αψίδος.
Διαφύλαξον πάντας, τους την φρικτήν Δέσποτα, πόθω ευφημούντας αγίαν, σού Μεταμόρφωσιν, εις απολύτρωσιν, αμαρτιών και πταισμάτων, και νοσούντας ίασαι, μόνε Φιλάνθρωπε. Εφυμνίους ωδάς σοι, πόθω πολλώ Δέσποτα, σού Μεταμορφώσει τη θεία, άδοντες μέλπομεν, παθών εις ίασιν, και νοσημάτων Οικτίρμον, και πταισμάτων άφεσιν, μόνε Θεάνθρωπε.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ζωής νυν και θανάτου, Κύριος ων Δέσποτα, τον τε Μωυσήν και Ηλίαν, όρει παρέστησας, μεταμορφούμενος, προ του Σταυρού σου δεικνύων, μαθηταίς σου έγερσιν, μόνε Υπέρθεε. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Απειρόγαμε Κόρη, ολολαμπής Άνασσα, συν τοις αποστόλοις δυσώπει, ον εσωμάτωσας, νόσων και θλίψεων, και πάσης άλλης ανάγκης, σώσαι τους υμνούντας σε, Θεοχαρίτωτε. Διασωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Φωτοδότα, ότι πάντες Χριστέ προς σε αεί καταφεύγομεν, τον μεταμορφωθέντα Σωτήρα. Επιβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.
Ο Ιερεύς
Ελέησον ημάς ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, δεόμεθά σου επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών. Έτι δεόμεθα υπέρ του αρχιεπισκόπου ημών (δεινός) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα, υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγιείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη πόλει (ή χώρα, ή νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα και υπέρ των δούλων του Θεού (και μνημονεύονται τα ονόματα εκείνων, δι’ ούς η Παράκλησις τελείται).
Ο Ιερεύς
Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Μετά την εκφώνησιν το επόμενον Κάθισμα. Ήχος β΄. Τα άνω ζητών.
Σκοτία πολλή, κυκλούμενοι οι δούλοι σου, και υπό πνευμάτων, του σκότους απειλούμενοι, προς σε καταφεύγομεν, Φωτοδότα κράζοντες• οίκτειρον, και τω φωτί σου φώτισον ημάς, φωτί ο αστράψας της θεότητος. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, του κόσμου καταφύγιον, εκτενώς βοώμεν σοι• Θεοτόκε Δέσποινα προφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα.
Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε.
Η φρικτή Μεταμόρφωσις, σού τους αποστόλους χαράς ενέπλησε, Θεόν είναι σε γνωρίσαντας, ουρανού και γης τε κυριεύοντα. Θαυμαστή όντως πέφυκεν, η σεπτή και θεία σου Μεταμόρφωσις• υπέρ ήλιον γαρ έλαμψεν, η μορφή σου Λόγε εξαστράπτουσα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ιδού Σώτερ εβόησαν, Μωυσής Ηλίας τε αποστόλοις σου, Ον ημείς προκατηγγείλαμεν, του ελθείν και σώσαι το ανθρώπινον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Καθαρόν ενδιαίτημα, μόνη συ εφάνης Κόρη του Κτίσου σου, ον δυσώπει ως Πανάγαθον, του σωθήναι πάντας τους τιμώντας σε.
Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.
Κράτος και ισχύν, Κραταιέ ήμας περιζωσον, ο κρατών χειρί το σύμπαν, τους το σον, κράτος υμνούντας, και σοι γόνυ υποκλίναντας. Λάμψον και ημίν, Φωτοκράτωρ φως υπερφωτον, ο ποιών λόγω άστρα και αστραπάς, και γενηθήτω, το φως ειπών και εγένετο.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Μέγα και φρικτόν, έθεασαντο μυστήριον, σού οι Απόστολοι εν όρει Θαβώρ, Πατρός φωνής τε, νεφέλης εν μέσω ήκουον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ώραν την φρικτήν, ενθυμούμαι του σου Βήματος, και συσχεθείς εν φόβω σοι εκβοώ• φείσαί μου Σώτερ, δεήσεσι της τεκούσης σε.
Ωδή στ΄. Την δέησιν εκχεώ.
Νόμου σου τους προεξάρχοντας Κύριε, Μωυσήν Ηλίαν και τους προκρίτους, των μαθητών σου Θαβώρ εν τω όρει, αίγλη προσώπου εξέστησας απαντας• και ήκουον εκ του Πατρός, βεβαιούντος Χριστέ την Υιότητα. Ξενίξονται των αγγέλων απασαι, στρατιαί και των ανθρώπων τα πλήθη, Χριστέ Σωτήρ, σού το ξένον ορώσαι, το της μορφής ο εν όρει υπέδειξας, πιστού μένος σούς μαθητάς, ότι συ ει του Πατρός το απαύγασμα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Οι τρεις σου των αποστόλων βλέποντες, Μωυσήν τε και Ηλίαν οφθέντας και σού Χριστέ, τας εξόδους λαλούντας, πρηνείς πεσόντες γη φόβω συνείχοντο, ακούοντες εκ του Πατρός, μαρτυρούντός σου Λόγε το γνήσιον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Βασίλισσαν ο Δαβίδ σε Δέσποινα, προηγόρευσε τεκούσαν τον Λόγον, δημιουργόν, βασιλέα και κτίστην, και ποιητήν των αιώνων και Κύριον• σού δέομαι δείξον καμέ, βασιλέα παθών τον τιμώντα σε. Αναστησον, εξ έργων σκότους και βάθους άγνοιας Σώτερ, και επί το κρείττον τους δούλους σου μεταμόρφωσον, εις αρετών όρος αναβιβάζων. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.
Αίτησις Ιερέως και το Κοντάκιον.
Ήχος δ΄. Προστασία των χριστιανών.
Ως Θεόν και Σωτήρα σε έχοντες μέγιστον, και εν πάσι δεινοίς βοηθόν ημών έτοιμον, ικετεύομεν σε θερμώς Ζωοδότα Ιησού• Σού την πρόνοιαν την αγαθήν, και ευσπλαγχνίαν σου πολλήν, εφ’ ημάς ενδειξάμενος, σώσον εκ των κινδύνων, δεινών τεπειρατηρίων, και των εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε.
Προκείμενον.
Θαβώρ και Ερμών εν τω ονόματί σου αγαλλιάσονται.
Στίχος. Σοί εισιν οι ουρανοί και ση εστιν η γη.
Ευαγγέλιον Εκ του κατά Λουκάν (β΄ 28-36)
Τω καιρώ εκείνω παραλαβών ο Ιησούς τον Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι. Καί εγένετο εν τω προσεύχεσθαι αυτόν το είδος του προσώπου αυτού έτερον και ο ιματισμός αυτού λευκός εξαστράπτων. Καί ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη έλεγον την έξοδον αυτού ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι συν αυτώ ήσαν βεβαρημένοι ύπνω• διαγρηγορήσαντες δε είδον την δόξαν αυτού και τους δύο άνδρας τους συνεστώτας αυτώ. Καί εγένετο εν τω διαχωρίζεσθαι αυτούς απ’ αυτού είπεν ο Πέτρος προς τον Ιησούν• επιστάτα, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι• και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωϋσεί και μίαν Ηλία, μη ειδώς ο λέγει. Ταύτα δε αυτού λέγοντος εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς εφοβήθησαν δε εν τω εισελθείν εκείνους εις την νεφέλην και φωνή εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα• ούτος εστιν ο υιός μου ο αγαπητός• αυτού ακούετε• και εν τω γενέσθαι την φωνήν ευρέθη ο Ιησούς μόνος. Καί αυτοί εσίγησαν και ουδενί απήγγειλαν εν εκείναις ταίς ημέραις ουδέν ων εωράκασιν.
Ο Χορός• Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ήχος β΄.
Ταίς των αποστόλων, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ταίς της Θεοτόκου, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Στιχ. Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου.
Προσόμοιον. Ήχος β΄. Όλην αποθέμενοι.
Λάμψας υπέρ ήλιον, επί του όρους Οικτίρμον, την αμαυρωθείσάν μου, φύσιν κατελάμπρυνας, και εθέωσας• τα ημών πταίσματα, ως Δεσπότης πάντων, συγχώρησαν Υπεράγαθε• διό δεόμεθα, λάμψον φωτισμόν ταίς ψυχαίς ημών• και λύτρωσαι κολάσεων, της αιωνιζούσης τους δούλους σου, τους μετ’ ευλαβείας, τιμώντας την λαμπράν σου και φρικτήν, και ένδοξον Μεταμόρφωσιν, μόνε Πολυέλεε.
Ο Ιερεύς
Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου. Επισκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς. Υψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και καταπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια. Πρεσβείαις της παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Δυνάμει του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων. Ικεσίαις του Τιμίου και Ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων. Των εν Αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας. Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, των Θαυματουργών. Των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόιρου, Δημητρίου του Μυροβλήτου, Θεοδώρων Τύρωνος και Στρατηλάτου, των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Ελευθερίου, των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων. Των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών. Των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και ’Άννης, και πάντων σου των Αγίων. Ικετεύομεν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς.
Καί αποπληρούμεν τας λοιπάς Ωδάς του Κανόνος.
Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας.
Προσκυνούμεν εκ πόθου, και τιμώμεν την θείαν σου Μεταμόρφωσιν, δι’ ης βροτών η φύσις, ενδόξως ανυψώθη, εις το πρώτον αξίωμα. Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Ρητορεύουσα γλώσσα, μεγαλεία τα σα ου δύναται φθέγξασθαι• Μωσήν γαρ και Ηλίαν, συμπαρέστησας Σώτερ, εν Θαβώρ μεταμορφούμενος, αναβοώντας προς σε• Θεός ει Παντοκράτωρ.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Συνανήλθε σοι Λόγε, μαθητών η ακρότης επί του όρους Θαβώρ, οις της Θεότητός σου, την δόξαν και το κάλλος, εφανέρωσας κράζουσιν• Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ο των όλων Δεσπότης, εκ γαστρός σου προήλθε Παρθένε άχραντε• και έσωσε τον κόσμον, εκ πλάνης των ειδώλων, και ανθρώπους εθέωσεν• Ον εκδυσώπει Αγνή, τους σε υμνούντας σώσαι.
Ωδή η΄. Τον Βασιλέα.
Τον εν Θαβώρ, μεταμορφωθέντα Σωτήρα, ανυμνούμεν βροτοί κατά χρέος, δι’ ου ανεκαινίσθη, η βρότειος ουσία. Υπερεκβλύζει, τοις προσιούσι την χάριν, και οσμήν μυρεψικήν αποπνέει, η εικών Σωτήρ μου, του θείου σου προσώπου.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Φαίνει εν κόσμω, και δαδουχεί τας ακτίνας, η Μεταμόρφωσιν του Σωτήρος• Ον υπερυψούμεν, εις πάνταν τους αιώνας. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Υπερυφυώς, τον Δημιουργόν και Σωτήρα, Θεόν τέτοκας Λόγον Παρθένε• Ον συν Ασωμάτοις, υμνούμεν εις αιώνας.
Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Χαράς και ευφροσύνης, τας ημών καρδίας, πληροί Σωτήρ μου η θεία σου Μεταμόρφωσις, ην ανυμνούντες εκ πόθου, σε μεγαλύνομεν. Ψαλμοίς ωδαίς και ύμνοις, μέλψωμεν αξίως, υμνολογούντες σεπτήν Μεταμόρφωσιν, την του Σωτήρος εν φόβω, ον μεγαλύνομεν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ωράθης ευσπλαγχνία, άνθρωπος Σωτήρ μου, ίνα θεώσης φθαρέντα τον άνθρωπον• διό Θεάνθρωπε πάντες, σε μεγαλύνομεν. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Σωμάτων αλγηδόνας, και ψυχών τα πάθη, από των δούλων σου Κόρη απέλασον, των προστρεχόντων εν πίστει, τη θεία σκέπη σου.
Είτα τα Μεγαλυνάρια
Άξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Θέλων επιδείξαι τοις μαθηταίς, δύναμιν εξ ύψους, και σοφίαν παρά Πατρόν, εν όρει ανήλθες, Χριστέ τω Θαβωρίω, και λάμψας ων Δεσπότης, τούτους εφώτισας. Την αμαυρωθείσαν φύσιν ημών, ηύγασας εν όρει, Θαβωρίω τω θαυμαστώ• μεταμορφωθείς γαρ, επί των μαθητών σου, ων ήλιος αστράψας, τούτους εξέστησας. Δεύτε προσκυνήσωμεν ευλαβώς, την σεπτήν εικόνα, του Σωτήρος την θαυμαστήν, του τε σαρκωθέντος, και μεταμορφωθέντος, εξ ης ημίν εκβλύζει, χάριτον νάματα. Φαίδρυνον καταλαμψον τους πιστώς, τιμώντας σου Λόγε, Μεταμόρφωσιν την φαιδράν, και ρύσαι κινδύνων και πάσης άλλης βλάβης, των ζοφερών πνευμάτων, ως Παντοδύναμος. Δεύτε οι εν νόσοις παντοδαπαίς, και οι εν κινδύνοις, συνεχόμενοι χαλεποίς, δράμωμεν προθύμως, εν τούτω τω τεμένει, Χριστού Μεταμορφώσεως, και σωθείημεν. Της Μεταμορφώσεως ο ναός, αεί βρύει πάσι, ρώσιν σώματος και ψυχής, δαίμονας ελαύνει, φωτίζει τε τας φρένας, των φόβω προσιόντων, αυτώ εκ πίστεως. Χάρις νυν μέγιστη παρά Θεού, εκ του οίκου τούτου, του Σωτήρος ημών Χριστού, δέδοται τοις πόθω, αυτώ νυν προσκυνούσι, πληρούσα τας αιτήσεις, και πόνους παύουσα. Φώτισον καρδίας πάντων πιστών, λάμψον θείαν χάριν, μεταμόρφωσον Ιησού, ση Μεταμορφώσει, ημάς τα πλάσματά σου, εις σού το κατ’ εικόνα, και καθ’ ομοίωσιν. Ύψωσον το κέρας χριστιανών, βράβευσον ειρήνην, εκκλησίαις σου Ιησού, φείσαι του λαού σου, Μητρός σου μεσιτείαις, των θείων προφητών σου, και αποστόλων σου. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.
Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος βαρύς.
Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αίδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου• Φωτοδότα δόξα σοι.
Ο Ιερεύς• ως έθος μνημονεύει και ποιεί Απόλυσιν.
Των δε χριστιανών ασπαζομένων την εικόνα της Μεταμορφώσεως, ψάλλονται τα παρόντα τροπάρια.
Ήχος β΄.Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.
Δεύτε, μετά φόβου και χαράς, και μετά πολλής ευλαβείας, κατασπασώμεθα, εικόνα την παντιμον, και χαριτόβρυτον, της Μεταμορφώσεως, Χριστού του Σωτήρος, χάριτας την βρύουσαν, τοις προσκυνούσιν αυτή• Ήνπερ, προσπτυσσόμενοι πόθω, χάριν αρυσόμεθα πάντες, τον Σωτήρα Κύριον δοξάζοντες. Πάλαι, ο λαλήσας τω Μωσεί, διά των συμβόλων και νόμων, επί του όρους Σινά, λέγων• Εγώ ειμι ο Ων, αυτόν και σήμερον, εν Θαβώρ όρει έδειξεν, εις τους αποστόλους, κάλλος το αρχέτυπον, μεταμορφούμενον όμως, ουχί όλον δι’ οίκτον, μήπως την ζωήν αυτών ούτοι, άμα τη δράσει απολέσωσιν. Ότε, εν νεκρών τον Μωυσήν, και εξ ουρανών τον Ηλίαν, και ζώντων Πέτρον εκ γης, υιούς Ζεβεδαίου τε, σοι συμπαρέστησας• τότε Κύριον έγνωσαν, νεκρών σε και ζώντων, πάντων κυριεύοντα, και προϋπάρχοντα. Όθεν, τα εγκόσμια Σώτερ, και τα υπερκόσμια άδει• Δόξα σοι Θεώ τω Παντοκράτορι.
Από δε της α΄ Αυγούστου μηνός μέχρι ιγ΄ ψάλλονται τα παρόντα Εξαποστειλάρια. Ήχος γ΄. Απόστολοι εκ περάτων.
Απόστολοι και προφήται, και κλήτος πάντων αγίων, την ένδοξόν του Σωτήρος, νυν Μεταμόρφωσιν πάντες, συν τοις αγίοις απαύστως, δοξολογούντες υμνούσιν. Τα τάγματα των αγγέλων, συναθροισθέντα εν όρει, τω Θαβωρίω βοώσι, Χριστώ μεταμορφουμένω• Θεός ημών ούτος πέλει, ο προαιώνιος Λόγος. Σού τη κελεύσει υδάτων, πηγάς εκβλύζουσιν όρη• Σού απτομένου ορέων, και καπνιζόντων Σωτήρ μου, όρει Θαβώρ ανελθόντος, θεότητα προσκυνούμεν. Όταν φανής μετά δόξης, εξ ουρανού ως Δεσπότης, του κρίναι πάντας ανθρώπους, αξίωσον υπαντήσαι, εν ταίς νεφέλαις αέρων, σε τον Σωτήρα και Κτίστην.
Ο Ιερεύς• Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.
Ο Χορός• Αμήν.
Ο Αναγνώστης: Αμήν.
Ψαλμός ρμβ΄ (142)Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου• και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου, εκάθισε με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ εμέ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. διεπέτασα προς σε τας χείράς μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρος σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. ακουστόν ποίησον μοί το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα• γνώρισον μοί, Κύριε, οδόν, εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου• εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, ότι προς σε κατέφυγον. δίδαξον με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου• το πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμι.
Στίχος α΄. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τα έθνη εκύκλωσαν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών.
Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου.
Είτα τα παρόντα Τροπάρια.
Ήχος δ΄.Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Τω του Σωτήρος νυν τεμένει προσδράμωμεν, Μεταμορφώσεως αυτού και προσπέσωμεν, μετ’ ευλαβείας κράζοντες εκ βάθους ψυχής• Δέσποτα βοήθησον, σπλαγχνισθείς τοις σοίς δούλοις, φόβω σοι προσπίπτουσι, και πταισμάτων την λύσιν, και σωτηρίαν βράβευσον ψυχών, των σου τιμώντων, φρικτήν Μεταμόρφωσιν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Οι υπό πλείστων οδυνών πιεζόμενοι, και πειρασμών αλλεπαλλήλων θλιβόμενοι, δεύτε ναώ προσπέσωμεν πιστώς αδελφοί, της Μεταμορφώσεως, του Σωτήρος βοώντες• Σώτερ εξελού ημάς, εκ παντοίων κινδύνων, ταίς ικεσίαις σου των προφητών, και των πανσόφων, Χριστέ αποστόλων σου. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Της μετανοίας Θεοτόκε την τρίβον, ημάς ενίσχυσον οδεύειν προθύμως, τους την σεπτήν εικόνα σου τιμώντας σεπτώς, Δέσποινα και λύτρωσαι, εκ δεινών συμπτωμάτων, πάσης τε κακώσεως, δυσμενών αοράτων, και ορατών παντοίων Αγαθή• προς σε γαρ πάντες, αεί καταφεύγομεν.
Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου•επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι διαπαντός. Σοί μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαι σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσας μοί. Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοί αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Αποστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ εμού. Απόδος μοί την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου• αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν• ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ• τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα• τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Ωδή α΄. Ήχος πλ. δ΄. Υγράν διοδεύσας
Ανύψωσαν φύσιν την των βροτών, αναβάς εν όρει, Θαβωρίω θεοπρεπώς• διό τους εις βάθη εμπεσόντας, αμαρτιών ημάς Σώτερ αναστησον. Βαράθρων του άδου ημάς Σωτήρ, ανήγαγες όρει, Θαβωρίω προ του Σταυρού, μεταμορφωθείς τη αλλοιώσει, της σης μορφής και θεώσας το προσλημμα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Γήθεν ανυψώσας τους μαθητάς, έδειξας Οικτίρμον, το αρχέτυπόν της μορφής, κάλλος ο απώλεσεν η φύσις, παρακοή• διό νυν ημάς οίκτειρον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ιλέωσαι Δέσποινα τον εκ σού, Σωτήρα τεχθέντα, ημίν δούναι αμαρτιών, την άφεσιν Κόρη σαίς πρεσβείαις, και σωτηρίας τυχείν ημάς ποίησον.
Ωδή γ΄.Ουρανίας αψίδος.
Διαφύλαξον πάντας, τους την φρικτήν Δέσποτα, πόθω ευφημούντας αγίαν, σού Μεταμόρφωσιν, εις απολύτρωσιν, αμαρτιών και πταισμάτων, και νοσούντας ίασαι, μόνε Φιλάνθρωπε. Εφυμνίους ωδάς σοι, πόθω πολλώ Δέσποτα, σού Μεταμορφώσει τη θεία, άδοντες μέλπομεν, παθών εις ίασιν, και νοσημάτων Οικτίρμον, και πταισμάτων άφεσιν, μόνε Θεάνθρωπε.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ζωής νυν και θανάτου, Κύριος ων Δέσποτα, τον τε Μωυσήν και Ηλίαν, όρει παρέστησας, μεταμορφούμενος, προ του Σταυρού σου δεικνύων, μαθηταίς σου έγερσιν, μόνε Υπέρθεε. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Απειρόγαμε Κόρη, ολολαμπής Άνασσα, συν τοις αποστόλοις δυσώπει, ον εσωμάτωσας, νόσων και θλίψεων, και πάσης άλλης ανάγκης, σώσαι τους υμνούντας σε, Θεοχαρίτωτε. Διασωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Φωτοδότα, ότι πάντες Χριστέ προς σε αεί καταφεύγομεν, τον μεταμορφωθέντα Σωτήρα. Επιβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.
Ο Ιερεύς
Ελέησον ημάς ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, δεόμεθά σου επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών. Έτι δεόμεθα υπέρ του αρχιεπισκόπου ημών (δεινός) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα, υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγιείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη πόλει (ή χώρα, ή νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα και υπέρ των δούλων του Θεού (και μνημονεύονται τα ονόματα εκείνων, δι’ ούς η Παράκλησις τελείται).
Ο Ιερεύς
Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Μετά την εκφώνησιν το επόμενον Κάθισμα. Ήχος β΄. Τα άνω ζητών.
Σκοτία πολλή, κυκλούμενοι οι δούλοι σου, και υπό πνευμάτων, του σκότους απειλούμενοι, προς σε καταφεύγομεν, Φωτοδότα κράζοντες• οίκτειρον, και τω φωτί σου φώτισον ημάς, φωτί ο αστράψας της θεότητος. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, του κόσμου καταφύγιον, εκτενώς βοώμεν σοι• Θεοτόκε Δέσποινα προφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα.
Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε.
Η φρικτή Μεταμόρφωσις, σού τους αποστόλους χαράς ενέπλησε, Θεόν είναι σε γνωρίσαντας, ουρανού και γης τε κυριεύοντα. Θαυμαστή όντως πέφυκεν, η σεπτή και θεία σου Μεταμόρφωσις• υπέρ ήλιον γαρ έλαμψεν, η μορφή σου Λόγε εξαστράπτουσα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ιδού Σώτερ εβόησαν, Μωυσής Ηλίας τε αποστόλοις σου, Ον ημείς προκατηγγείλαμεν, του ελθείν και σώσαι το ανθρώπινον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Καθαρόν ενδιαίτημα, μόνη συ εφάνης Κόρη του Κτίσου σου, ον δυσώπει ως Πανάγαθον, του σωθήναι πάντας τους τιμώντας σε.
Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς.
Κράτος και ισχύν, Κραταιέ ήμας περιζωσον, ο κρατών χειρί το σύμπαν, τους το σον, κράτος υμνούντας, και σοι γόνυ υποκλίναντας. Λάμψον και ημίν, Φωτοκράτωρ φως υπερφωτον, ο ποιών λόγω άστρα και αστραπάς, και γενηθήτω, το φως ειπών και εγένετο.
Μέγα και φρικτόν, έθεασαντο μυστήριον, σού οι Απόστολοι εν όρει Θαβώρ, Πατρός φωνής τε, νεφέλης εν μέσω ήκουον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ώραν την φρικτήν, ενθυμούμαι του σου Βήματος, και συσχεθείς εν φόβω σοι εκβοώ• φείσαί μου Σώτερ, δεήσεσι της τεκούσης σε.
Ωδή στ΄. Την δέησιν εκχεώ.
Νόμου σου τους προεξάρχοντας Κύριε, Μωυσήν Ηλίαν και τους προκρίτους, των μαθητών σου Θαβώρ εν τω όρει, αίγλη προσώπου εξέστησας απαντας• και ήκουον εκ του Πατρός, βεβαιούντος Χριστέ την Υιότητα. Ξενίξονται των αγγέλων απασαι, στρατιαί και των ανθρώπων τα πλήθη, Χριστέ Σωτήρ, σού το ξένον ορώσαι, το της μορφής ο εν όρει υπέδειξας, πιστού μένος σούς μαθητάς, ότι συ ει του Πατρός το απαύγασμα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Οι τρεις σου των αποστόλων βλέποντες, Μωυσήν τε και Ηλίαν οφθέντας και σού Χριστέ, τας εξόδους λαλούντας, πρηνείς πεσόντες γη φόβω συνείχοντο, ακούοντες εκ του Πατρός, μαρτυρούντός σου Λόγε το γνήσιον. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Βασίλισσαν ο Δαβίδ σε Δέσποινα, προηγόρευσε τεκούσαν τον Λόγον, δημιουργόν, βασιλέα και κτίστην, και ποιητήν των αιώνων και Κύριον• σού δέομαι δείξον καμέ, βασιλέα παθών τον τιμώντα σε. Αναστησον, εξ έργων σκότους και βάθους άγνοιας Σώτερ, και επί το κρείττον τους δούλους σου μεταμόρφωσον, εις αρετών όρος αναβιβάζων. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.
Ήχος δ΄. Προστασία των χριστιανών.
Ως Θεόν και Σωτήρα σε έχοντες μέγιστον, και εν πάσι δεινοίς βοηθόν ημών έτοιμον, ικετεύομεν σε θερμώς Ζωοδότα Ιησού• Σού την πρόνοιαν την αγαθήν, και ευσπλαγχνίαν σου πολλήν, εφ’ ημάς ενδειξάμενος, σώσον εκ των κινδύνων, δεινών τεπειρατηρίων, και των εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε.
Προκείμενον.
Θαβώρ και Ερμών εν τω ονόματί σου αγαλλιάσονται.
Στίχος. Σοί εισιν οι ουρανοί και ση εστιν η γη.
Ευαγγέλιον Εκ του κατά Λουκάν (β΄ 28-36)
Τω καιρώ εκείνω παραλαβών ο Ιησούς τον Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι. Καί εγένετο εν τω προσεύχεσθαι αυτόν το είδος του προσώπου αυτού έτερον και ο ιματισμός αυτού λευκός εξαστράπτων. Καί ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη έλεγον την έξοδον αυτού ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι συν αυτώ ήσαν βεβαρημένοι ύπνω• διαγρηγορήσαντες δε είδον την δόξαν αυτού και τους δύο άνδρας τους συνεστώτας αυτώ. Καί εγένετο εν τω διαχωρίζεσθαι αυτούς απ’ αυτού είπεν ο Πέτρος προς τον Ιησούν• επιστάτα, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι• και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωϋσεί και μίαν Ηλία, μη ειδώς ο λέγει. Ταύτα δε αυτού λέγοντος εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς εφοβήθησαν δε εν τω εισελθείν εκείνους εις την νεφέλην και φωνή εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα• ούτος εστιν ο υιός μου ο αγαπητός• αυτού ακούετε• και εν τω γενέσθαι την φωνήν ευρέθη ο Ιησούς μόνος. Καί αυτοί εσίγησαν και ουδενί απήγγειλαν εν εκείναις ταίς ημέραις ουδέν ων εωράκασιν.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Ήχος β΄.
Ταίς των αποστόλων, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Ταίς της Θεοτόκου, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Στιχ. Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου.
Προσόμοιον. Ήχος β΄. Όλην αποθέμενοι.
Λάμψας υπέρ ήλιον, επί του όρους Οικτίρμον, την αμαυρωθείσάν μου, φύσιν κατελάμπρυνας, και εθέωσας• τα ημών πταίσματα, ως Δεσπότης πάντων, συγχώρησαν Υπεράγαθε• διό δεόμεθα, λάμψον φωτισμόν ταίς ψυχαίς ημών• και λύτρωσαι κολάσεων, της αιωνιζούσης τους δούλους σου, τους μετ’ ευλαβείας, τιμώντας την λαμπράν σου και φρικτήν, και ένδοξον Μεταμόρφωσιν, μόνε Πολυέλεε.
Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου. Επισκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς. Υψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και καταπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια. Πρεσβείαις της παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. Δυνάμει του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων. Ικεσίαις του Τιμίου και Ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων. Των εν Αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας. Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, των Θαυματουργών. Των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόιρου, Δημητρίου του Μυροβλήτου, Θεοδώρων Τύρωνος και Στρατηλάτου, των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Ελευθερίου, των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων. Των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών. Των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και ’Άννης, και πάντων σου των Αγίων. Ικετεύομεν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς.
Καί αποπληρούμεν τας λοιπάς Ωδάς του Κανόνος.
Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας.
Προσκυνούμεν εκ πόθου, και τιμώμεν την θείαν σου Μεταμόρφωσιν, δι’ ης βροτών η φύσις, ενδόξως ανυψώθη, εις το πρώτον αξίωμα. Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Ρητορεύουσα γλώσσα, μεγαλεία τα σα ου δύναται φθέγξασθαι• Μωσήν γαρ και Ηλίαν, συμπαρέστησας Σώτερ, εν Θαβώρ μεταμορφούμενος, αναβοώντας προς σε• Θεός ει Παντοκράτωρ.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Συνανήλθε σοι Λόγε, μαθητών η ακρότης επί του όρους Θαβώρ, οις της Θεότητός σου, την δόξαν και το κάλλος, εφανέρωσας κράζουσιν• Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ο των όλων Δεσπότης, εκ γαστρός σου προήλθε Παρθένε άχραντε• και έσωσε τον κόσμον, εκ πλάνης των ειδώλων, και ανθρώπους εθέωσεν• Ον εκδυσώπει Αγνή, τους σε υμνούντας σώσαι.
Ωδή η΄. Τον Βασιλέα.
Τον εν Θαβώρ, μεταμορφωθέντα Σωτήρα, ανυμνούμεν βροτοί κατά χρέος, δι’ ου ανεκαινίσθη, η βρότειος ουσία. Υπερεκβλύζει, τοις προσιούσι την χάριν, και οσμήν μυρεψικήν αποπνέει, η εικών Σωτήρ μου, του θείου σου προσώπου.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι.
Φαίνει εν κόσμω, και δαδουχεί τας ακτίνας, η Μεταμόρφωσιν του Σωτήρος• Ον υπερυψούμεν, εις πάνταν τους αιώνας. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Υπερυφυώς, τον Δημιουργόν και Σωτήρα, Θεόν τέτοκας Λόγον Παρθένε• Ον συν Ασωμάτοις, υμνούμεν εις αιώνας.
Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Χαράς και ευφροσύνης, τας ημών καρδίας, πληροί Σωτήρ μου η θεία σου Μεταμόρφωσις, ην ανυμνούντες εκ πόθου, σε μεγαλύνομεν. Ψαλμοίς ωδαίς και ύμνοις, μέλψωμεν αξίως, υμνολογούντες σεπτήν Μεταμόρφωσιν, την του Σωτήρος εν φόβω, ον μεγαλύνομεν.
Ωράθης ευσπλαγχνία, άνθρωπος Σωτήρ μου, ίνα θεώσης φθαρέντα τον άνθρωπον• διό Θεάνθρωπε πάντες, σε μεγαλύνομεν. Καί νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θεοτοκίον.
Σωμάτων αλγηδόνας, και ψυχών τα πάθη, από των δούλων σου Κόρη απέλασον, των προστρεχόντων εν πίστει, τη θεία σκέπη σου.
Είτα τα Μεγαλυνάρια
Άξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Θέλων επιδείξαι τοις μαθηταίς, δύναμιν εξ ύψους, και σοφίαν παρά Πατρόν, εν όρει ανήλθες, Χριστέ τω Θαβωρίω, και λάμψας ων Δεσπότης, τούτους εφώτισας. Την αμαυρωθείσαν φύσιν ημών, ηύγασας εν όρει, Θαβωρίω τω θαυμαστώ• μεταμορφωθείς γαρ, επί των μαθητών σου, ων ήλιος αστράψας, τούτους εξέστησας. Δεύτε προσκυνήσωμεν ευλαβώς, την σεπτήν εικόνα, του Σωτήρος την θαυμαστήν, του τε σαρκωθέντος, και μεταμορφωθέντος, εξ ης ημίν εκβλύζει, χάριτον νάματα. Φαίδρυνον καταλαμψον τους πιστώς, τιμώντας σου Λόγε, Μεταμόρφωσιν την φαιδράν, και ρύσαι κινδύνων και πάσης άλλης βλάβης, των ζοφερών πνευμάτων, ως Παντοδύναμος. Δεύτε οι εν νόσοις παντοδαπαίς, και οι εν κινδύνοις, συνεχόμενοι χαλεποίς, δράμωμεν προθύμως, εν τούτω τω τεμένει, Χριστού Μεταμορφώσεως, και σωθείημεν. Της Μεταμορφώσεως ο ναός, αεί βρύει πάσι, ρώσιν σώματος και ψυχής, δαίμονας ελαύνει, φωτίζει τε τας φρένας, των φόβω προσιόντων, αυτώ εκ πίστεως. Χάρις νυν μέγιστη παρά Θεού, εκ του οίκου τούτου, του Σωτήρος ημών Χριστού, δέδοται τοις πόθω, αυτώ νυν προσκυνούσι, πληρούσα τας αιτήσεις, και πόνους παύουσα. Φώτισον καρδίας πάντων πιστών, λάμψον θείαν χάριν, μεταμόρφωσον Ιησού, ση Μεταμορφώσει, ημάς τα πλάσματά σου, εις σού το κατ’ εικόνα, και καθ’ ομοίωσιν. Ύψωσον το κέρας χριστιανών, βράβευσον ειρήνην, εκκλησίαις σου Ιησού, φείσαι του λαού σου, Μητρός σου μεσιτείαις, των θείων προφητών σου, και αποστόλων σου. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.
Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος βαρύς.
Μετεμορφώθης εν τω όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αίδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου• Φωτοδότα δόξα σοι.
Των δε χριστιανών ασπαζομένων την εικόνα της Μεταμορφώσεως, ψάλλονται τα παρόντα τροπάρια.
Ήχος β΄.Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν.
Δεύτε, μετά φόβου και χαράς, και μετά πολλής ευλαβείας, κατασπασώμεθα, εικόνα την παντιμον, και χαριτόβρυτον, της Μεταμορφώσεως, Χριστού του Σωτήρος, χάριτας την βρύουσαν, τοις προσκυνούσιν αυτή• Ήνπερ, προσπτυσσόμενοι πόθω, χάριν αρυσόμεθα πάντες, τον Σωτήρα Κύριον δοξάζοντες. Πάλαι, ο λαλήσας τω Μωσεί, διά των συμβόλων και νόμων, επί του όρους Σινά, λέγων• Εγώ ειμι ο Ων, αυτόν και σήμερον, εν Θαβώρ όρει έδειξεν, εις τους αποστόλους, κάλλος το αρχέτυπον, μεταμορφούμενον όμως, ουχί όλον δι’ οίκτον, μήπως την ζωήν αυτών ούτοι, άμα τη δράσει απολέσωσιν. Ότε, εν νεκρών τον Μωυσήν, και εξ ουρανών τον Ηλίαν, και ζώντων Πέτρον εκ γης, υιούς Ζεβεδαίου τε, σοι συμπαρέστησας• τότε Κύριον έγνωσαν, νεκρών σε και ζώντων, πάντων κυριεύοντα, και προϋπάρχοντα. Όθεν, τα εγκόσμια Σώτερ, και τα υπερκόσμια άδει• Δόξα σοι Θεώ τω Παντοκράτορι.
Από δε της α΄ Αυγούστου μηνός μέχρι ιγ΄ ψάλλονται τα παρόντα Εξαποστειλάρια. Ήχος γ΄. Απόστολοι εκ περάτων.
Απόστολοι και προφήται, και κλήτος πάντων αγίων, την ένδοξόν του Σωτήρος, νυν Μεταμόρφωσιν πάντες, συν τοις αγίοις απαύστως, δοξολογούντες υμνούσιν. Τα τάγματα των αγγέλων, συναθροισθέντα εν όρει, τω Θαβωρίω βοώσι, Χριστώ μεταμορφουμένω• Θεός ημών ούτος πέλει, ο προαιώνιος Λόγος. Σού τη κελεύσει υδάτων, πηγάς εκβλύζουσιν όρη• Σού απτομένου ορέων, και καπνιζόντων Σωτήρ μου, όρει Θαβώρ ανελθόντος, θεότητα προσκυνούμεν. Όταν φανής μετά δόξης, εξ ουρανού ως Δεσπότης, του κρίναι πάντας ανθρώπους, αξίωσον υπαντήσαι, εν ταίς νεφέλαις αέρων, σε τον Σωτήρα και Κτίστην.
Ο Ιερεύς• Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς.
Ο Χορός• Αμήν.
