Όταν ήταν παιδί ήταν ήσυχα και γλυκά τα μάτια του. Αθώος και φωτεινός ο νούς του. Όμορφη η μορφή του. Γλυκεία η έκφρασή του. Χαριτωμένες οι κινήσεις του. Χαμογελαστά τα όνειρά του.
Τώρα που έγινε έφηβος σκλήρυνε το βλέμμα του και πετάει σπίθες ηλεκτρισμένες. Αστραπές κεραυνών! Χίλια ερωτηματικά χοροπηδούν μες στο νού του: Αυτό; Ή εκείνο; Ή το άλλο; Δεξιά; Ή αριστερά; Χαμηλά ή ψηλά; Έφυγε από την μορφή του η αθώα ομορφιά. Η έκφραση του έγινε ατσάλινη. Οι κινήσεις του βαρειές. Άτσαλες. Τα όνειρά του κουβάρι μπερδεμένο. Τα λόγια του κοφτά, σκληρά, εγωιστικά, απόλυτα.
Δε φταίει όμως αυτός... Είναι στο κατώφλι της ζωής. Ηρακλής μπροστά στους δύο δρόμους. Οδυσσέας που περνά απ' τις σειρήνες. Αναζητητής. Δικαστής. Τιμωρός. Αρνητής. Μπουρλοτιέρης. Δείξε, Θεέ μου, στον έφηβο και στην έφηβο το δρόμο της επιτυχίας. Της νίκης. Της αληθινής ελευθερίας Της αγάπης. Της ευτυχίας. Κάνε τον οργανωτικό. Μελετηρό. Εργατικό. Συναγωνιστικό. Αμιλλόμενο. Αθλητή και στο στίβο της ζωής. Με καινούργιες επιδόσεις. Με νέα ρεκόρ. Πρωταθλητή!
Γιά να γεμίσει η ψυχή του από την ικανοποίηση της επιτυχίας. Να ξεχειλίσει η καρδιά του απ' τη χαρά της ζωής. Να λάμψει στα μάτια του η αγία δύναμη της ματιάς του Αποστόλου Παύλου. Να ομορφήνει η μορφή του απ' την αρχοντική ομορφιά και αγιοσύνη του Αγίου Δημητρίου. Να πάρει η έκφραση του την έκφραση της αγίας λεβεντιάς του αγίου Γεωργίου.
Γιά τον έφηβο σε παρακαλώ πολύ. Το νέο άνθρωπο. Τον καινούργιο σκυταλοδρόμο της ζωής. Άκουσε με, Θεέ μου. Τον αγαπώ. Τον αγαπάς. Τον αγαπούμε.
Γέρων Ιωσήφ
