Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης | Να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει θάνατος
Δεν υπάρχει θάνατος, μας είπε. Μη φοβάσαι το θάνατο. Όποιος πέθανε για το Χριστό, δεν υπάρχει γι’ αυτόν θάνατος. Κι αν δεν πέθανες, να πεθάνεις!
Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, Άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν. Καί σκιρτώντες υμνούμεν το αίτιον. Τον μόνον ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον.
Να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει θάνατος! Μπορούμε να ζούμε μέσα στη χαρά του Θεού, και ποτέ να μη σκεπτόμαστε το θάνατο. Καί να έρθει το τέλος της ζωής σου, και να είναι το πόδι σου μέσα στο λάκκο. Εσύ μπορεί να φυτεύεις συκιές, καρυδιές, κυπαρίσσια, να φτιάχνεις περβόλια για τους συνανθρώπους σου, να φτιάχνεις εκκλησίες και να είναι το ένα σου ποδάρι μέσα στο λάκκο.
Γιατί τα κάνεις αυτά; Από την αγάπη. Πιστεύεις ότι δεν υπάρχει θάνατος και θέλεις και οι συνάνθρωποί σου, που θα έρθουνε πάλι εδώ, να βρούνε κάτι, να γίνουνε καλοί, να μη γίνουνε κλέφτες και κλέβει ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό φυτεύεις και τα φρούτα και τα καρύδια και τα σύκα. Γι’ αυτό φτιάχνεις και την Εκκλησία.
Δεν θα δοκιμάσουμε “πεθαμενίλα”
Ήμουν θλιμμένος μετά από πρόσφατο θάνατο προσφιλούς μου προσώπου. Σκεπτόμουν για μέρες το θέαμα του ενταφιασμού. Την κάλυψη του νεκρού με τα χώματα και την επακόλουθη σήψη του σωματος… Πως θα ήταν ο άνθρωπος, εάν δεν υπήρχε η πτώση των πρωτοπλάστων; Διαρκής χαρά, κανένα ερώτημα για την αιώνια μακαριότητά μας. Τώρα “σκωλήκων βρώμα και δυσωδία”. Επάνω σ’ αυτές τις μελαγχολικές σκέψεις με πέτυχε ο Παππούλης μ’ ένα τηλεφώνημά του.
- Γιωργάκη, κάνεις ιατρείο αυτή την ώρα;
- Όχι, Γέροντα. Τελείωσα.
- Άνοιξε το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο στο Ε΄ Κεφάλαιο, στίχος 24 – είναι το Ευαγγέλιο που διαβάζουμε στις κηδείες – και διάβασέ το αργά.
Άρχισα να διαβάζω: “Αμήν, αμήν, λέγω υμίν. ο τον λόγον μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν”.
Με διέκοψε απότομα:
- Το κατάλαβες. Δεν υπάρχει θάνατος! Δεν θα δοκιμάσουμε την “πεθαμενίλα”! “Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν”. Πόσο μας αγάπησε ο Θεός… Καί αυτό το φρόντισε. Το λέει και ο Απόστολος της Νεκρώσιμης Ακολουθίας: “Ει γαρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά του ”Ιησού άξει συν αυτώ”. Το σκέφτηκες ποτέ αυτό το “άξει συν αυτώ”; Ο Θεός δεν θα συγκεντρώσει εκεί πτώματα. Ζωντανούς θα μαζέψει κοντά Του. Στο πρόσωπο του Χριστού αναστήθηκε η ανθρώπινη φύση. Καλά σού το είπα: δεν θα δοκιμάσουμε “πεθαμενίλα”. Το κατάλαβες;
Καί έκανε μια θαυμάσια περιγραφή της ζωής κοντά στον αναστάντα Χριστό.
- Εκεί θα υμνούμε την Αγία Τριάδα, με τα Σεραφίμ και τα Χερουβίμ, αενάως. Ναί, εμείς οι αμαρτωλοί και ανάξιοι, γιατί τόσο πολύ μας αγάπησε ο Θεός…
Η φωνή του έσβησε σιγά σιγά από τη συγκίνηση:
- Κλαίω, βρε Γιωργάκη, από χαρά. Τι ουράνια πράγματα είναι ετούτα που μας δωρίζει ο Θεός;
