Ο άρρωστος, ακούοντας αυτά είπε:
«Εάν ο άγιος είναι πραγματικά θαυματουργός και με θεραπεύσει, τότε εγώ θα επαργυρώσω την ιερή κάρα του». Αυτά όταν είπε ο μοναχός, επειδή είχε πολλές νύχτες να κοιμηθεί, αποκοιμήθηκε. Αμέσως τότε τον πλησίασε ένας σεμνός γέροντας και τον άγγιζε στα πλευρά και του είπε:
— Αυτό δεν είναι τίποτα, γιατί φωνάζεις;
— Με κοροϊδεύεις γέροντα; του λέγει ο άρρωστος. Δεν ξέρεις τί ανυπόφορους πόνους έχω;
— Είσαι καλά, του απάντησε τότε ο σεμνός γέροντας και αμέσως εξαφανίσθηκε. Τότε ο Γαβριήλ ξύπνησε και νόμισε, ότι στην πραγματικότητα είχε έλθει κάποιος κοντά του και γι αυτό είπε στον μοναχό που ήταν κοντά του.
— Γέροντα, ποιος ήταν αυτός, πού ήλθε και έφυγε από την πόρτα, πριν από λίγο;
— Κανείς, ούτε μπήκε ούτε βγήκε, του απάντησε τότε εκείνος.
Κατόπιν ο ασθενής θυμήθηκε τα λόγια πού είχε πη προς τον άγιο Ευδόκιμο, και νόμισε ότι όλα αυτά έγιναν στην φαντασία του. Όταν όμως σηκώθηκε είδε, ότι είχε απαλλαγεί από τούς πόνους και ότι ήταν γεμάτος υγεία. Τότε κατάλαβε το θαύμα του Αγίου, και αμέσως διέταξε να του φέρουν μπροστά του την κάρα του Αγίου. Την ασπάστηκε, λέγοντας:
— Εγώ θα σε επαργυρώσω, γιαπί επίστευσα ότι πραγματικά είσαι Άγιος. Κατόπιν διέταξε μοναχό να την επαργυρώσει και χάραξε επάνω τα έξης: «Το δι' ηργύρωσε Γαβριήλ σεμνόν κάρη, Ευδόκιμον εύρων των πόνων ακέστορα».
Έτσι λοιπόν ο μοναχός με θαύμα του αγίου έγινε καλά. Άλλα και όποιος άλλος παρακαλέσει τον άγιο ας μην αμφιβάλλει, ότι θα βρει ότι ζητήσει. Αρκεί μόνον αυτό να είναι αγαθό και δίκαιο.
