Οι δήμιοι, που έπνιξαν τον Άγιο, ήταν δύο, ο ένας Τούρκος και ο άλλος Εβραίος. Την ίδια ημέρα εκείνη που τον θανάτωσαν, ο Τούρκος κοιμότανε κάπου στο ύπαιθρο. Έπεσε ένας κεραυνός επάνω του και τον διέλυσε κυριολεκτικά. Το δε αξιοθαύμαστο είναι, ότι κοιμόταν και άλλοι τέσσερις Χριστιανοί και πέντε Τούρκοι. Παρά ταύτα ο κεραυνός έκαψε μόνο τον δήμιο του Αγίου, χωρίς να πειράξει καθόλου τους άλλους. Το παράδοξο τούτο το ανήγγειλαν και στον ηγεμόνα, που τον έπιασε φόβος και τρόμος.
Θεραπεύει κεραυνόπληκτο
Ένας Χριστιανός από τη Ρόδο είχε χτυπηθεί από κεραυνό. Έχασε ο δυστυχής τη φωνή του και την ακοή του. Έμεινε κωφάλαλος επί σαράντα μέρες. Όταν ήλθε και άγγιξε τα λείψανα του Αγίου, έγινε εντελώς υγιής. Κατόπιν δόξασε το Θεό, διότι θαυματουργεί δια των Αγίων στους πιστούς Χριστιανούς.
Ο δαιμονισμένος
Κάποιος άλλος πάλι επί τρία ολόκληρα χρόνια είχε δαιμόνιο φοβερό. Τίποτε δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει. Γύριζε στους κάμπους, στα βουνά και τα λαγκάδια γυμνός και ξυπόλυτος. Δεν ήθελε να μπει στο σπίτι του, ούτε να μιλήσει με άνθρωπο. Ήταν ένα σωστό ράκος, όπως οι δαιμονισμένοι του Ευαγγελίου. Έπασχε φοβερά και μαζί του υπέφεραν και οι συγγενείς του. Πήγε στην Ύδρα και άγγιξε το λείψανο του Αγίου. Το δαιμόνιο έφυγε αμέσως και ο άνθρωπος ελευθερώθηκε, δοξάζοντας κι ευλογώντας τον Θεό.
