Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: Η αυτοθυσία

Ο νυν µοναχός Αρσένιος από την Κέρκυρα και τότε κ. Παντελής Τζέκος, συστρατιώτης του Γέροντα, διηγείται: «Στη Ναύπακτο, ενώ έπαιρνα ένα σηµα από την Πάτρα, µε πλησιάζει ο Αρσένιος και µου λέει: - Ξέρεις;  Ειµαστε αδέλφια. 

– Από που ειµαστε αδέλφια; Μού προτείνει τα δυό χοντρά δάχτυλα και µου λέει:
– Έχοµε τα ίδια δάχτυλα, οµοια τα δικά σου και τα δικά µου, γι᾿ αυτό ειµαστε αδέλφια».

Ενώθηκαν µε αδελφική φιλία και κάποτε ο Αρσένιος µε κίνδυνο της ζωής του τον έσωσε.

Η διήγηση είναι αυτούσια του κ. Παντελή, µόνο που διακόπτεται από λυγµούς και άφθονα δάκρυα συγκινήσεως και ευγνωµοσύνης για τον φίλο και σωτήρα του:

«Κοντά στη Ναύπακτο κάναµε µια µάχη. Εκεί που υποχωρούσαµε, διότι είχαν περισσότερες δυνάµεις οι αντάρτες, σε κάποια στιγµη έπεσα και χτύπησα, γιατί είχα έναν βαρύ ασύρµατο στην πλάτη. Όταν έφθασαν οι στρατιώτες στην γραµµη που είχαν οριοθετήσει οι αξιωµατικοί µας, είδε ο Αρσένιος ότι έλειπα. Βγάζει τον ασύρµατό του και τρέχει. Τού φώναζαν οι αξιωµατικοί και οι στρατιώτες: «Ασ᾿ τον αυτόν. Πάει αυτός, χάθηκε!». Ήρθε κοντά µου όπως µου είπαν µετά οι άλλοι, µε σήκωσε, µε έβαλε στην πλάτη του και µε πήρε στις γραµµες πίσω. Όταν συνήλθα, άκουσα να του λέγη ο λοχαγός Βουδούρης: «Εσύ κάποιον Άγιο έχεις και σε βοήθησε και βοήθησες και τούτον εδώ». Ρώτησα: «Τι έγινε παιδιά»; Καί µου εξήγησαν.

 Εκεί που έπεσα ήταν εκατό µέτρα από την γραµµη των ανταρτών και διακόσια από την γραµµη την δική µας».

πηγη: ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924-1994)