Μου μένει πάντα η απορία Κύριε, που δεν μας μίλησες ποτέ σου για τον πόνο. Τον πήρες, όμως, πάνω σου, τον βίωσες, τον αγίασες και αγιασμένο τον ξανάδωσες στον κόσμο.
Κι εκείνο το μυστήριο του πόνου, Κύριε, δεν μας το έλυσες. Παλεύουμε με το απροσπέλαστο του το "γιατί", που έξω απ ' τη νόηση μας άφησες.
Κι έμεινε ο πόνος συνοδοιπόρος του ανθρώπου κι αδελφός. Άλλοτε σαν διαστελλόμενη στιγμή κι άλλοτε σαν αιωνιότητα, άνυδρη, σκοτεινή μ'ένα απέραντο κενό γεμάτη.
Κι ούτε που σε ξεχνάει για πολύ, έρχεται,πάντα έρχεται ο πόνος να σε βρεί και σύ δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να τον αντέξεις, δαμάζοντας εκείνο το άγριο του το "γιατί".
Το ξέρεις, δα, δουλειά αλλουνού ειν' το γιατί, δουλειά δική σου η υποταγή κι αν είσαι τυχερός πολύ, μπορεί ο πόνος φεύγοντας να σου αφήσει εκείνο το χρυσάφι που στη χούφτα του σφιχτά κρατεί.
