O Γέροντας Ιάκωβος ήθελε να αποσύρεται σε ερημικά μέρη και να προσεύχεται...
Ο ίδιος έλεγε: «Με ευχαριστούσε να φεύγω από το σπίτι, να βγαίνω έξω από το χωριό στα γύρω βουνά, όπου έβρισκα σπηλιές ή έσκαβα μόνος τέτοιες. Εκεί έκοβα μερικά κλαδάκια από θάμνους, έστρωνα επάνω τους μία μικρή κουρελού, γονάτιζα και προσευχόμουν με τις ώρες, φανταζόμενος ότι ήμουν ασκητής».
Και αργότερα, όταν είχε μεγαλώσει πιά, έλεγε: «Ήθελα να πάω στους Αγίους Τόπους, να βρώ μία σπηλιά κι εκεί τρεφόμενος με λίγα χορταράκια, που θα μάζευα γύρω από τη σπηλιά και πίνοντας λίγο νεράκι, μόνος, άγνωστος στον κόσμο, με προσευχές και δεήσεις, να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου λατρεύοντας το Θεό».
Όμως ο Θεός του άλλαξε τα σχέδια.
Το 1952 επισκεπτόμενος ο Γέροντας το μοναστήρι του οσίου Δαβίδ, έδωσε υπόσχεση ότι θα μείνει εκεί, αφού προηγουμένως του παρουσιάστηκε ο όσιος Δαβίδ και μίλησε μαζί του.
ΙΕΡΟΙ ΠΟΘΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ
