Ο Γέροντας Ιωσήφ τόνιζε την ανάγκη να μελετά ο άνθρωπος τους βίους των αγίων.
Γράφει λοιπόν ο Γέροντας:
"Γέροντας Καλλίνικος. Άριστος ασκητής. Έγκλειστος 40 χρόνια. Εξασκούσε τη νοερά προσευχή και έτρωγε το μέλι της θείας αγάπης. Ήταν σ' όλους ωφέλιμος. Γεύθηκε την αρπαγή του νού. Γέροντας Γεράσιμος. Μεγάλος ησυχαστής. Χίος στην καταγωγή. Θαυμάσιος ασκητής. Εξασκούσε τη νοερά προσευχή. Ήταν ενενήντα χρονών. Έκαμε 17 χρόνια στην κορυφή του Προφήτου Ηλιού, παλεύοντας με δαίμονες και κεραυνιζόμενος από τους καιρούς. Έμεινε άσειστος στύλος υπομονής. Είχε τα δάκρυα συνεχή και τελείωσε την αμέριμνη και ήσυχη ζωή του γευόμενος τη γλυκύτητα της μελέτης του Ιησού. Γέροντας Ιγνάτιος. Αόμματος πολλά χρόνια. Πνευματικός επίσης πολλά χρόνια. Εργάτης της νοεράς και αδιάλειπτης ευχής. Ο παπά-Δανιήλ, στο κελί του Αγίου Πέτρου του Αθωνίτου, ήταν μιμητής του Μεγάλου Αρσενίου. Στο έπακρο σιωπηλός, έγκλειστος και εφ' όρου ζωής λειτουργός. Εξήντα ένα χρόνια λειτουργούσε συνεχώς. Δεν πέρασε ούτε μία ημέρα χωρίς λειτουργία. Και τη Μεγάλη Σαρακοστή όλες τις ημέρες έκανε προηγιασμένες. Η λειτουργία του κρατούσε τρεισήμιση ώρες, διότι δεν μπορούσε να προφέρει τις εκφωνήσεις από την κατάνυξη. Από τα δάκρυα μούσκευε μπροστά του χώμα. Γι' αυτό δεν ήθελε να παρακολουθεί τη λειτουργία κανένας ξένος. Εμένα όμως με δεχόταν, γιατί τον είχα παρακαλέσει με θέρμη. Κάθε φορά που πήγαινα, βάδιζα τρείς ώρες για να παραστώ στη θεία λειτουργία. Όταν τέλειωνε, μου έλεγε ένα-δύο ρητά και αμέσως κρυβόταν έως την άλλη ημέρα. Αυτός είχε σ' όλη του τη ζωή ολονύκτια αγρυπνία και νοερά προσευχή.
Ήταν σε μία σπηλιά ένας Γέροντας που έκλαιγε επτά φορές την ημέρα, γιατί, όπως έλεγε, ο άνθρωπος που θεωρεί το Θεό δεν μπορεί να κρατήσει τα δάκρυα από την αγάπη που νιώθει".
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ
