«Με ταράζουν οι λογισμοί μου και δεν μ΄ αφήνουν να φροντίσω για τις αμαρτίες μου»
Ο Γέροντας του μίλησε τότε για τον αββά Διόσκορο, ότι στο κελί του έκλαιγε πάντοτε για τον εαυτό του, ενώ ο μαθητής του καθόταν στο άλλο κελί.
Πήγε λοιπόν κάποια φορά ο μαθητής στο κελί του Γέροντα και τον βρήκε να κλαίει, οπότε του λέει: «Πάτερ, γιατί κλαις;» Κι ο Γέροντας του απαντά: «Τις αμαρτίες μου, παιδί μου, κλαίω». Του λέει ο αδελφός: «Δεν έχεις αμαρτίες, πάτερ». Και ο Γέροντας του αποκρίνεται: «Αλήθεια, αν αφεθώ να δω τις αμαρτίες μου, δεν μου φθάνουν άλλοι τρεις ή τέσσερις να κλαίνε μαζί μου γι΄ αυτές». Είπε λοιπόν ο αββάς Ποιμήν: «Έτσι είναι ο άνθρωπος που γνώρισε τον εαυτό του».
Γεροντικόν
Μεγάλος Ευεργετινός
