Το όνομα τού Θεού πρέπει να το λέμε αδιαλείπτως και να δείτε πώς θα μας σκεπάσει ο Θεός. Να μην αργολογούμε, να κυνηγούμε την «ευχή» (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με). Αυτή θα μας μάθει να αγαπούμε τον Χριστό. Όταν ο άνθρωπος έχει τον νου του στον Θεό και στον Παράδεισο και δεν τον έχει στα γήϊνα και λατρεύει τον Δεσπότη Χριστό, οι πειρασμοί και λογισμοί παραμερίζονται και λαμβάνει χαρά, αγαλλίαση και υπομονή. Μέχρι να πεθάνουμε, θα έχουμε αγώνα, επειδή τα πάθη είναι ζυμωμένα με το αίμα μας και πρέπει να ξερριζωθούν. Όταν ο άνθρωπος έχει διαρκώς τον νου του στον Θεό λέει: «Γιατί να συζητώ και να μην έχω τον νου μου στον Θεό;». Όταν ο άνθρωπος κυνηγάει τον Θεό, την «ευχή», δεν αγαπάει τα λόγια, τις συζητήσεις. Τότε έρχεται η Χάρις του Θεού, η μακαριότητα και ότι και να ακούει, φωνές κλπ., είναι σαν να μη ακούει και νομίζει ότι βρίσκεται σε άλλο τόπο.
Όταν λέμε την «ευχή», ο Χριστός γίνεται χειραγωγός και μας λέει πώς να βαδίζουμε, πώς να τρώμε, πώς να καθόμαστε. Όταν ο άνθρωπος δεν πιστεύει τον λογισμό του και ταπεινώνεται, έχει ειρήνη στην ψυχή του. Τα πάθη δεν θα παύσουν να μάς πολεμούν, αλλά και εμείς να τα πολεμούμε...
Από το βιβλίο: «Γερόντισσα Μακρίνα, Λόγια Καρδιάς»
Ι. Μονή Παναγίας Οδηγήτριας, Πορταριά Βόλου
