Κοιμάται εν Κυρίω | Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
Εξομολογήθηκε και πάλιν την τελευταίαν νύχτα της επίγειας ζωής του και προσηύχετο νοερά, ενώ οι υποτακτικοί του διάβαζαν δίπλα του, σύμφωνα με τις οδηγίες του, τον πεντηκοστόν και άλλους ψαλμούς, και την Ακολουθία εις ψυχορραγούντα, και ενώ έλεγαν την μονολόγιστη ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με», μέχρις ότου συμπληρωθεί ο κανόνας του μεγαλόσχημου μοναχού.
Οι υποτακτικοί του με πολλή αγάπη του παρείχαν τη λίγη του σώματος και πολλή του πνεύματος ανάπαυση που χρειαζόταν και μπόρεσαν ν ακούσουν τα όσια χείλη του να ψιθυρίζουν τις τελευταίες λέξεις, που βγήκαν από το τίμιο στόμα του και οι οποίες ήσαν οι ίδιες οι λέξεις της αρχιερατικής προσευχής του Χριστού•«ίνα ώσιν εν».
Προηγουμένως τον άκουσαν να επαναλαμβάνει μια μόνο λέξη• μια λέξη, που βρίσκεται στο τέλος της Καινής Διαθήκης, στο τέλος της Ιεράς Αποκαλύψεως του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εκπεφρασμένη στη σύγχρονη λαλιά• «Έλα». («Ναι, έρχου, Κύριε Ιησού»). Και ο Κύριος, ο γλυκύτατος Ιησούς, ήλθε. Η οσία ψυχή του Γέροντος Πορφυρίου αποχωρίστηκε από το σώμα του στις 4.31 το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου 1991 και πορεύθηκε στον ουρανό.
Το τίμιο σκήνωμά του, περιβεβλημένο κατά τα μοναχικά θέσμια, εναπετέθη στο Κυριακό των Καυσοκαλυβίων, όπου οι εκεί πατέρες σ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας ανέγνωσαν κατά την παράδοση όλα τα Ευαγγέλια, και σ’ όλη τη διάρκεια της νύκτας έκαναν ολονύκτια αγρυπνία. Όλα έγιναν σύμφωνα με τις λεπτομερείς προφορικές οδηγίες του Γέροντος, οι οποίες είχαν καταγραφεί προς αποφυγήν οποιουδήποτε λάθους.
Χαράματα της 3ης Δεκεμβρίου 1991 η γη κάλυψε το τίμιο σώμα του οσίου Γέροντος με την παρουσία μόνο των λίγων πατέρων της ιεράς σκήτης των Καυσοκαλυβίων.
Τότε μόνο, σύμφωνα και πάλι με την επιθυμία του, ανακοινώθηκε η κοίμησή του. Ήταν η ώρα που ο ουρανός ρόδιζε στην ανατολή από την ανταύγεια της ημέρας που ερχόταν, σύμβολο, για μερικές ψυχές, της από το θάνατο στο φως και τη ζωή μεταβάσεως του μακαριστού Γέροντος». Τότε μόνον, σύμφωνα και πάλι με την επιθυμία του, ανακοινώθηκε η κοίμησή του.
Πριν από χρόνια ακόμα ο Γέροντας είχε μιλήσει για τον τάφο του και για το χώμα που θα τον σκέπαζε: «Αυτό που θα μας σκεπάσουν θα είναι κοπριά από βάγια και κυπαρίσσια. Από φύλλα βαγιών και κυπαρισσιών. Το κατάλαβες; Έχουνε σαπίσει και έχουν γίνει κοπριά. Μ αυτή την κοπριά θα με σκεπάσουνε από πάνω. Κοπριά από βάγια και από κυπαρίσσια. Εκεί που πάνε τα αηδόνια και ψάλλουνε. Κι έχει όλο τέτοια βάγια, που τα κόβουνε και τα κάνουνε λάδι».
Δεν ήθελε τάφο με στολίδια και μάρμαρα. Ήθελε να είναι ο τάφος του απλός και ταπεινός, όπως ήταν και ο ίδιος σ’ όλη τη ζωή του απλός και ταπεινός. Η μεγάλη ταπεινοφροσύνη όμως του Γέροντα φάνηκε και από την εντολή του να μη γνωστοποιήσουν την κοίμησή του, πριν από την ταφή του, ούτε στους Αγιορείτες μοναχούς ακόμα.
Ο όσιος Γέροντας, λοιπόν, έκλεισε για πάντα τα μάτια του σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, για να τα ανοίξει χαρούμενος εν «πόλει Θεού ζώντος, Ιερουσαλήμ επουρανίω, και μυριάσιν αγγέλων, πανηγύρει και εκκλησία πρωτοτόκων εν ουρανοίς απογεγραμμένων, και κριτή Θεώ πάντων, και πνεύμασι δικαίων τετελειωμένων..». (Εβρ. 12,22-23).
