Το να προσφέρεις στους άλλους φαίνεται βαρύ, η αγάπη όμως το κάνει ελαφρύ. Το να παίρνεις από τους άλλους φαίνεται ευχάριστο, η αγάπη όμως το κάνει δυσάρεστο. Το να κακολογείς τους άλλους φαίνεται απολαυστικό, η αγάπη όμως το κάνει πικρό.Γιά την αγάπη η μεγαλύτερη απόλαυση είναι ο καλός λόγος και ο έπαινος όλων. Ο θυμός, πάλι, δίνει κάποιαν άγρια ευχαρίστηση, όχι όμως στον άνθρωπο της αγάπης, γιατί αυτός δεν γνωρίζει τον θυμό. Αν τον λυπήσει ο συνάνθρωπός του, δεν θυμώνει, αλλά ξεσπάει σε δάκρυα, παρακάλια και ικεσίες.
Αν δεί τον συνάνθρωπό του να αμαρτάνει, θρηνεί και πονάει ψυχικά· μα ο πόνος τούτος είναι γλυκός, γιατί τα δάκρυα και η λύπη της αγάπης είναι ανώτερα από κάθε γέλιο και κάθε χαρά. Την ειρήνη και την ανάπαυση, που αισθάνονται όσοι κλαίνε για τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα, δεν την αισθάνονται όσοι γελούν.
Τίποτα δεν παροργίζει τόσο τον Θεό, όσο η αδιαφορία μας για τον πλησίον. Γι’ αυτό πρόσταξε να τιμωρηθεί αυστηρά ο δούλος που έδειξε σκληρότητα στους συνδούλους του. Γι’ αυτό είπε πως οι μαθητές Του πρέπει να έχουν γνώρισμά τους την αγάπη. Γιατί η αγάπη φυσιολογικά οδηγεί στο ενδιαφέρον για τον πλησίον.
Καί πάλι θα με ρωτήσετε: Φροντίζοντας για τον πλησίον, δεν θα παραμελήσουμε την δική μας σωτηρία; Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος. Απεναντίας, μάλιστα. Γιατί εκείνος που ενδιαφέρεται για τους άλλους, σε κανέναν δεν προξενεί λύπη. Όλους τους συμπαθεί και όλους τους βοηθάει, όσο μπορεί. Δεν αρπάζει τίποτε από κανένα. Ούτε πλεονέκτης είναι, ούτε κλέφτης, ούτε ψεύτης. Κάθε κακό το αποφεύγει και το καλό πάντα επιδιώκει. Προσεύχεται για τους εχθρούς του. Ευεργετεί όσους τον αδικούν. Δεν βρίζει και δεν κακολογεί, ο,τι κι αν του κάνουν. Με όλα τούτα δεν συμβάλλουμε στη σωτηρία μας;
Η αγάπη, λοιπόν, είναι ο δρόμος της σωτηρίας. Αυτόν τον δρόμο ας ακολουθήσουμε, για να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Από το βιβλίο «Θέματα Ζωής Α΄»
