Αφού τις έβγαλε από το καΐκι σκεπτόταν πώς θα τις μεταφέρει στην Μονή, διότι δεν γνώριζε τον δρόμο. Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν τότε και άλλο μέσον δεν εύρισκε.
Έστεκε συλλογιζόμενος τι να κάμει. Κάποιος άνθρωπος-τον πλησιάζει και του λέγει: «Διατί στέκεις συλλογιζόμενος»; Και αυτός άπαντα, όλη την υπόθεση και την δυσκολία του.
Και αυτός απαντά: «Αυτό σε στενοχωρεί; Μη το σκέπτεσαι καθόλου. Βάλε τις κατσίκες εμπρός σου και συ πήγαινε από πίσω και θα σε οδηγήσει ο νοικοκύρης. Θα φθάσεις στο Μοναστήρι και δεν θα κουραστείς»·
Αυτά του είπε και εξαφανίσθηκε.
Κατάλαβε ότι ήταν ο Άγιος και ξεκίνησε με την συμβουλή του.
Και πράγματι οι κατσίκες δεν άλλαξαν δρόμο· Μπήκαν στο πορτόνι και μπήκαν και στάθηκαν στην πόρτα της Εκκλησίας, πού ήταν ο Άγιος μέσα, με τα κεφάλια σκυμμένα και ακουμπισμένα και οι 10 επάνω στην πόρτα. Όσοι τις είδαν θαύμασαν. Έφθασαν όλες οι Μοναχές να παρακολουθήσουν και ο δωρητής γονατιστός διηγείτο όσα του συνέβησαν και με δάκρυα άνοιξαν τον Άγιο και τον προσκύνησαν που τα πάντα προφτάνει και προνοεί για τους πιστούς.
