Μη σε παραπλανά η ηλικία μου: στην πραγματικότητα παραμένω το ίδιο παιδί που σού έστελνε τα ανορθόγραφα γράμματα για να ζητήσει κάποιο παιχνίδι από το μαγικό σου εργαστήρι και να φιξάρει το ραντεβού μαζί σου κάθε Πρωτοχρονιά. Είμαι το ίδιο παιδί που πίστευε ότι υπάρχεις ο,τι κι αν έλεγαν οι «ψιλιασμένοι» συμμαθητές της: Στον δικό μου κόσμο υπάρχεις, όσο υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν την ανάγκη της αληθινής ανιδιοτελούς αγάπης.
Υπάρχεις κι ας προσπαθούν οι μεγάλοι να σε απομυθοποιήσουν στα μάτια των παιδιών. Πιστεύω μάλιστα ότι όλη αυτή η κρίση «αλήθειας» δεν είναι παρά μια βουτιά στην απανθρωπιά και στο ψέμα του εδώ και του τώρα: Πράγματι, δεν υπάρχεις για τον άνθρωπο που ζεί χωρίς αγαπητική διάθεση προς τον Θεό και τον αδελφό, που διακρίνει την προσφορά μόνο σ’ ένα καλοτυλιγμένο μεγάλο κουτί με κόκκινους φιόγκους και που δεν έχει διάθεση να δώσει παρά μόνο εκεί όπου φτάνει το χρέος η – χειρότερα- το συμφέρον του.
Δεν υπάρχεις για τον άνθρωπο που δεν πιστεύει στο Θεό ότι έγινε Θεάνθρωπος, που δεν έχει το όραμα της Βασιλείας Του, που ταίζει το σώμα του μα αφήνει την ψυχή και το πνεύμα του νηστικά και κακοποιημένα. Δεν υπάρχεις για τον κακομοίρη μεμψίμοιρο απαισιόδοξο και γκρινιάρη άνθρωπο του 21ου αιώνα, για εκείνον που δεν θέλει να δώσει στο συνάνθρωπό του, όχι ένα ποτήρι νερό, μα ούτε ένα χαμόγελο καλημέρας. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις καλύτερα από μένα το λόγο για τον οποίον διαψεύδεται η ύπαρξή σου στις μέρες μας: Ένας άγιος που δίνει, ένας άγιος που δεν κρατά για τον εαυτό του τίποτα, που μοιράστηκε την περιουσία του με τους συνανθρώπους του και που αφιερώνει τη νύχτα της πρωτοχρονιάς στο ρεβεγιόν της καθαρής καρδιάς και της εν Χριστώ αγάπης, είναι επικίνδυνο σύμβολο σ’ έναν κόσμο αρπακτικών.
-Εάν πασχίζω όλο το χρόνο να εξαπατήσω το διπλανό μου για να πάρω τη θέση του στο ταμείο, στο πάρκιν ακόμα και στην εκκλησία (!) σε ποιόν άγιο Βασίλη πιστεύω; -Αν έχω διαρκώς παράπονα από τους ανθρώπους, γιατί δε μ’ αγαπούν, γιατί είναι αμαθείς, αστοιχείωτοι, μπανάλ, ανόητοι και βαρετοί, αν τους πλησιάζω μόνο όταν θέλω να ζητήσω κάτι και τσαντίζομαι και βρίζω όταν δε μου δίνουν όσα τους ζητήσω, για ποιόν Άγιο Βασίλη θα μιλήσω στη φίλη μου, στο παιδί μου ή στο εγγόνι μου; Προφανώς για έναν Άγιο Βασίλη που δεν υπάρχει, γιατί στ’ αλήθεια δεν υπάρχει τέτοιος Άγιος – προστάτης της αρπαγής και της κερδοσκοπίας , της γκρίνιας, και της αλαζονικής κακομοιριάς.
Δεν ξέρω καλέ μου Άγιε Βασίλη αν υπάρχει άλλος Άγιος τόσο ταπεινωμένος, όσο εσύ, θυσιασμένος στο βωμό της Λουκούλιας υπερκατανάλωσης. Ο άνθρωπος που αγάπησε τη μόρφωση με όλο του το είναι, δε μοιράζεις πιά βιβλία, ούτε γνώση στα μπουχτισμένα από παιχνίδια παιδιά , γιατί «το βιβλίο είναι φτηνό και βαρετό πρωτοχρονιάτικο δώρο». (Γουρλώνουν τα ματάκια τους από έκπληξη και δυσπιστία τα παιδιά όταν ακούνε ότι είσαι εσύ ο ίδιος Μέγας Βασίλειος, ο ένας από τους τρεις Ιεράρχες). Ο άνθρωπος της εγκράτειας και της προσφοράς εμφανίζεσαι πιά σαν ευτραφές θύμα των γήινων εδεσμάτων, βουτηγμένος στη χοληστερίνη· γίνεσαι cartoon, πίνεις συγκεκριμένα αναψυκτικά και κρεμιέσαι από τα μπαλκόνια σαν πρωτάρης διαρρήκτης. Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη για τον άθλιο τρόπο με τον οποίο σε παρουσιάζουμε, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, εσύ δεν βλάπτεσαι σε τίποτε, εμείς φορτονώμαστε μία ακόμη αμαρτία. Δανειστήκαμε το άγιο όνομά σου και το επιγράψαμε στην προσωποποίηση του πολυειδωλολατρικού πολιτισμού μας. Αυτός ο χοντρούλης τύπος με την κόκκινη πρησμένη μύτη, που εμφανίζεται κάθε Χριστούγεννα δεν είσαι εσύ, αλλά όλοι εμείς. Τις κοιλιές μας αγιοποιήσαμε, τα πάθη μας ντύσαμε με κόκκινη στολή κι αφήσαμε την αμάθεια και τη ρηχότητά μας να οδηγεί το έλκηθρο της χωρίς αγνότητα ζωής μας.
Γι’ αυτό δεν θέλουμε να υπάρχεις Άγιε Βασίλη μου, έτσι όπως ήσουν και είσαι στην πραγματικότητα. Γι΄ αυτό βιάζονται οι μεγάλοι να σε βγάλουν από τη ζωή και τα όνειρα των παιδιών τους: γιατί αν σε γνώριζαν οι αθώες παιδικές ψυχές, αν γνώριζαν το μεγαλείο και την ομορφιά σου, τη μόρφωση και την καλοσύνη σου, την εγκράτεια και τη σταθερότητά σου, την αγιότητα και την ανιδιοτελή άγάπη σου, θα έκριναν αυστηρότερα τους γονείς, τους παππούδες, τους δασκάλους, τους ιερείς, τους γείτονες, τον κόσμο των υπερφίαλων ενηλίκων και την υποκρισία τους. Επειδή λοιπόν καλέ μου, μία τέτοια κριτική θα ήταν επώδυνη για κάθε πληγωμένο εγωισμό, προτιμούμε να διδάσκουμε τα παιδιά μας ότι ο Άγιος δεν υπάρχει κι ότι τα δώρα τα φέρνουν οι γονείς, γιατί στο κάτω – κάτω δώρο για τους περισσότερους ( ή μήπως …για όλους μας) είναι μόνο ο,τι έχει τιμή, ο,τι κοστίζει κάποια χρήματα για να το αποκτήσεις. Τα ανεκτίμητα οι φαύλοι δεν τα θεωρούν δώρα, αλλά σκουπίδια!
Γιά φέτος καλέ μου Άγιε Βασίλη, δε θα ζητήσω το ακριβό, αλλά το ανεκτίμητο, γιατί κουράστηκα να είμαι φαύλη: Σού ζητώ λοιπόν φέτος, να πλησιάσεις στο κρεββατάκι κάθε νηπίου και να ψιθυρίσεις την αλήθειά σου στο αυτί του, πριν προλάβει η ενήλικη φαυλότητα να το αγγίξει. Να του ψιθυρίσεις ότι η αγιότητα είναι το ανεκτίμητο και μπορεί να το φανερώσει, αν θέλει, ζώντας όπως εσύ μέσα στην αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας με συνέπεια. Αν το παρόν μοιάζει χαμένο, ψέλλισε τα ανεκτίμητα στην αθωότητα του μέλλοντος. Έτσι η Αγιότητά σου θα γίνει λίγο και δική μας. Η νέα γενιά δεν θα πάει χαμένη, ούτε και οι επόμενες…
Με σεβασμό
Μάρω
* Ας ζητήσουμε συγγνώμη από τον Θεό διότι βλασφημώντας τον Άγιο στον Θεό βλασφημούμε και στο Άγιο Πνεύμα του Οποίου ο Άγιος είναι φορέας. Ας αντιδράσουμε με όποιο τρόπο μπορούμε ώστε να σταματήσει αυτή η βλασφημία. Ο Θεός με τις πρεσβείες του Αγίου ας μας δώσει τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής ημών εν μετανοία και εξομολογήσει εκτελέσαι» Αμήν!
ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ!
