Η αγάπη για τον συνάνθρωπο ολοκληρώνεται μέσα από το ρίσκο που παίρνει κανείς: «Ου μη φάγω κρέα εις τον αιώνα ίνα μη τον αδελφόν μου σκανδαλίσω» (Α΄ Κορ. η΄ 13). Ο Παύλος είναι έτοιμος να κόψει όλα τα δικαιώματά του, αν αυτά πρόκειται να διαταράξουν την αγάπη του με τους αδελφούς. Πόσο μακριά είμαστε από αυτό το πνεύμα; Εμείς, προκειμένου να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας είμαστε έτοιμοι να ισοπεδώσουμε τον αδελφό... Όποιος αυξάνει στην αγάπη, θέλοντας και μη, περιορίζει τα δικαιώματά του αλλά και τις αδυναμίες του.
Αυτό όμως επισυμβαίνει με έναν τρόπο φυσικό και ανεπαίσθητο. Κάποιος νέος άνθρωπος που αγάπησε πολύ έναν αδικημένο τόλμησε να ρισκάρει την καλή θέση του. Χωρίς να σκέφτεται μήπως τον υποσκελίσουν, μίλησε και έγραψε με παρρησία στους αρμόδιους για τη λεβεντιά, το ύφος και την ανωτερότητα του αδικημένου και παρεξηγημένου αδελφού του.
Ο άνθρωπος που τελειώθηκε στην αγάπη δεν προσβάλλει τον αδελφό του. Κάνει παρέα μαζί του, έστω κι αν ξέρει ότι ο αδελφός του τον συκοφαντεί. Γνώρισα έναν τέτοιο άνθρωπο που συμπεριφερόταν με περίσσια άνεση σε γνωστό του, ο οποίος τον κατηγορούσε σε τρίτους. Προσπαθούσε, οποτε βρισκόταν κοντά του να κινείται με αγάπη. Δεν ήθελε να τον στριμώξει ούτε μ’ ένα σκληρό βλέμμα. Παράπονο ή πικρία δεν βγήκε από το στόμα του. Ο φιλόψογος εκείνος άνθρωπος ποτέ του δεν έμαθε πως ο φίλος του γνώριζε όλα όσα διέδιδε γι’ αυτόν.
Τελικά, η φιλία δεν χάλασε και ο αμαρτωλός φίλος, μετανιωμένος, άρχισε να τον σέβεται και να τον εκτιμά. Τι κοινό έχουν ο Θεός μας, ο απόστολος Παύλος, ο απόστολος Πέτρος και ο πατέρας του Ασώτου Υιού της παραβολής; Όλοι τους τόλμησαν από μεγάλη αγάπη να κάνουν κινήσεις που τους ταπείνωναν και, τελικά, βγήκαν κερδισμένοι. Ο Θεός έδωσε ελευθερία στον άνθρωπο και ταπεινώθηκε έως εσχάτων από τα λάθη του δημιουργήματός Του πάνω στον Σταυρό. Τελικά αναστήθηκε και ανέστησε και το πλάσμα Του.
Ο απ. Παύλος δίωκε από ζήλο και υπέρμετρη αγάπη προς τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης τους χριστιανούς και ταπεινώθηκε στον δρόμο προς τη Δαμασκό. Τυφλώθηκε. Τελικά, έγινε Απόστολος των Εθνών.Ο απ. Πέτρος από αγάπη στον Χριστό έκοψε το αυτί του Μάλχου, αρνήθηκε τον Χριστό, παραλίγο να πνίγει στη θάλασσα και άκουσε το «πίσω μου σ’ έχω, σατανά». Τελικά έγινε ο στύλος της Εκκλησίας. Ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου Υιού έδωσε το μερίδιο της περιουσίας που αναλογούσε στον γιό του από αγάπη. Ταπεινώθηκε από τη φυγή του άσωτου παιδιού του, αλλά με την υπέρμετρη αγάπη του κέρδισε την επιστροφή αυτού.
Αυτό όμως επισυμβαίνει με έναν τρόπο φυσικό και ανεπαίσθητο. Κάποιος νέος άνθρωπος που αγάπησε πολύ έναν αδικημένο τόλμησε να ρισκάρει την καλή θέση του. Χωρίς να σκέφτεται μήπως τον υποσκελίσουν, μίλησε και έγραψε με παρρησία στους αρμόδιους για τη λεβεντιά, το ύφος και την ανωτερότητα του αδικημένου και παρεξηγημένου αδελφού του.
Ο άνθρωπος που τελειώθηκε στην αγάπη δεν προσβάλλει τον αδελφό του. Κάνει παρέα μαζί του, έστω κι αν ξέρει ότι ο αδελφός του τον συκοφαντεί. Γνώρισα έναν τέτοιο άνθρωπο που συμπεριφερόταν με περίσσια άνεση σε γνωστό του, ο οποίος τον κατηγορούσε σε τρίτους. Προσπαθούσε, οποτε βρισκόταν κοντά του να κινείται με αγάπη. Δεν ήθελε να τον στριμώξει ούτε μ’ ένα σκληρό βλέμμα. Παράπονο ή πικρία δεν βγήκε από το στόμα του. Ο φιλόψογος εκείνος άνθρωπος ποτέ του δεν έμαθε πως ο φίλος του γνώριζε όλα όσα διέδιδε γι’ αυτόν.
Ο απ. Παύλος δίωκε από ζήλο και υπέρμετρη αγάπη προς τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης τους χριστιανούς και ταπεινώθηκε στον δρόμο προς τη Δαμασκό. Τυφλώθηκε. Τελικά, έγινε Απόστολος των Εθνών.Ο απ. Πέτρος από αγάπη στον Χριστό έκοψε το αυτί του Μάλχου, αρνήθηκε τον Χριστό, παραλίγο να πνίγει στη θάλασσα και άκουσε το «πίσω μου σ’ έχω, σατανά». Τελικά έγινε ο στύλος της Εκκλησίας. Ο πατέρας της παραβολής του Ασώτου Υιού έδωσε το μερίδιο της περιουσίας που αναλογούσε στον γιό του από αγάπη. Ταπεινώθηκε από τη φυγή του άσωτου παιδιού του, αλλά με την υπέρμετρη αγάπη του κέρδισε την επιστροφή αυτού.
Αρχιμ. Αρσενίου Κωτσόπουλου
"Εκπλήξεις Χάριτος"
Πηγή: /leimwnas
