«Είπεν ο Κύριος· Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31)
ΥΠΑΡΧΟΥΝ, αγαπητοί μου, εχθροί του Χριστού και της Εκκλησίας, που κατηγορούν συνεχώς. Και τι λένε; Μία από τις κατηγορίες είνε, ότι η Εκκλησία δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών, είνε ξένη στις ταλαιπωρίες του συγχρόνου ανθρώπου· ότι το Ευαγγέλιο ενδιαφέρεται μόνο για την πέραν του τάφου ζωή και αδιαφορεί για την παρούσα· ότι με τα κηρύγματα περί παραδείσου και κολάσεως στρέφει το νού στο μεταφυσικό κόσμο και υπνωτίζει το λαό, που πέφτει θύμα διαφόρων εκμεταλλευτών. Τι έχουμε ν᾿ απαντήσουμε;
Απαντούμε. Η Εκκλησία δε θα παύση να κηρύττη, ότι πέραν του τάφου υπάρχει ζωή, αιώνιος ζωή, κι ότι η παρούσα ζωή εν συγκρίσει με την αιωνιότητα είνε μία σταγόνα του ωκεανού. Αλλ᾿ ενώ η Εκκλησία δείχνει τον ουρανό και λέει ότι ο προορισμός του ανθρώπου είνε η αιωνιότης, εν τούτοις δεν παύει να ενδιαφέρεται και για την παρούσα ζωή. Κηρύττει, ότι κανείς δεν μπορεί να εισέλθη στην αιώνιο ζωή, αν δεν ζήση εδώ, τα λίγα αυτά χρόνια που του ώρισε ο Μεγαλοδύναμος, σύμφωνα με το θέλημά του το άγιο. Η επίγειος ζωή δίνει το εισιτήριο για την αιωνιότητα. Γι᾿ αυτό η πίστις μας κηρύττει την αξία της παρούσης ζωής.
Ζης σαν κτήνος; τότε είνε κλειστές οι πύλες του παραδείσου· όπως λέει κάπου ο ποιητής Δάντης, δεν μπορούν να εισέλθουν εκεί άνθρωποι που έχουν βορβορώδη την ψυχή. Ένα χοίρο δεν τον βάζεις στο σαλόνι, και στο παλάτι του Θεού, το σαλόνι της αιωνιότητος, δε μπορεί να εισέλθη μία ψυχή κτηνώδης και ακάθαρτη. Πρέπει να ζης σαν άνθρωπος. «Αλήθεια, χαριτωμένο πλάσμα ο άνθρωπος, όταν είνε άνθρωπος», όπως έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας (Μένανδρος). Τα πόδια σου θα πατούν εδώ στη γη, αλλά τα μάτια σου να τα ᾿χης στραμμένα στον ουρανό. Να ζης ανεβαίνοντας διαρκώς την κλίμακα της τελειοποιήσεως, της θεώσεως, ώστε να γίνης υιός του Θεού, Θεός κατά χάριν. Η πίστι μας λοιπόν δεν περιφρονεί την επίγειο ζωή. Για μας η ζωή αυτή είνε βάθρο της αιωνιότητος. Απόδειξις ότι ο Χριστός δίνει μεγάλη σημασία στην επίγειο ζωή, στο πως θα ζήσουμε, είνε το σημερινό ευαγγέλιο. Τι λέει;
* * *
Το ευαγγέλιο θεσπίζει ένα νόμο, που ρυθμίζει τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Είνε νόμος άριστος. Δε μοιάζει με τους ελλιπείς νόμους των κοινοβουλίων του κόσμου τούτου, που μοιάζουν με φάμπρικες. Όπως ο φούρνος βγάζει καρβέλια, έτσι τα κοινοβούλια των κρατών βγάζουν νόμους. Αφ᾿ ότου εμείς γίναμε ελεύθερο κράτος, έχουμε βγάλει ―για μετρήστε― 20.000 νόμους! υπό συνταγματικήν βασιλείαν, υπό δημοκρατίαν, υπό δικτατορίαν, υπό οχλοκρατίαν… Χιλιάδες νόμοι, με άρθρα, με παραγράφους, με διατάξεις. Νόμοι στρυφνοί, που σπάνε τα κεφάλια τους νομικοί και αρεοπαγίτες για να τους δώσουν κάποια ερμηνεία.
Νόμοι ατελείς. Αλλά ο νόμος του Κυρίου; Τέλειος. Και απλός· μόνο δώδεκα λέξεις! Και δεν υπάρχει ζυγαριά να ζυγίσουμε την αξία τους. Είνε ο νόμος που λύνει όλα τα προβλήματα. Ακούστε τις δώδεκα λέξεις του· «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31). Ω άνθρωποι, λέει, όπως θέλετε να συμπεριφέρωνται οι άλλοι σ᾿ εσάς, έτσι να συμπεριφέρεστε κ᾿ εσείς σ᾿ αυτούς. Υπάρχει νόμος απλούστερος και ευκολώτερος; Τον καταλαβαίνουν και οι πιο αγράμματοι. Αν και είνε τόσο ευκολονόητος, αναφέρω μερικά παραδείγματα, που δείχνουν αξία του.
* * *
Η περιουσία. Όταν λέμε περιουσία, δεν εννοούμε μεγάλα κεφάλαια, εταιρείες και επιχειρήσεις από ατιμίες και κλεψιές. Όχι, τέτοια περιουσία δεν ευλογεί ο Χριστός. Ευλογεί το γεωργό, το βοσκό, τον εργάτη, τον υπάλληλο, το στρατιώτη, τον αξιωματικό…, κάθε εργασία που γίνεται με ιδρώτα. Ευλογεί τις μικρές τίμιες οικονομίες. Προτιμότερο φτωχός με το Χριστό παρά εκατομμυριούχος με το διάβολο. Αλλ᾿ όσο φτωχός και να είσαι, θα έχης μια καλύβα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα ρούχο, μερικά χρήματα για τ᾿ αναγκαία. Και σ᾿ ερωτά τώρα ο Χριστός· Θέλεις ο άλλος να κλέψη το πορτοφόλι σου; να σε αδικήση; να εργάζεσαι και να μη σε πληρώνη; Θέλεις να πάη τη νύχτα στο κτήμα σου και να ξερριζώση τα δέντρα; να βάλη φωτιά να κάψη την καλύβα σου; γενικά να σε ζημιώση; Δε θέλεις. Όπως λοιπόν εσύ δε θέλεις ο άλλος να σε ζημιώση στην περιουσία σου, έτσι κ᾿ εσύ δεν επιτρέπεται να αδικής και να ζημιώνης τον άλλο.
Αλλά παραπάνω από την περιουσία είνε κάποιο άλλο αγαθό· είνε η ζωή, η υγεία του ανθρώπου. Και μας ερωτά ο Κύριος· Θέλεις ο άλλος να νοθεύη το γάλα η άλλα τρόφιμα; Θέλεις στο φαγητό σου να ρίξη δηλητήριο; Θέλεις να δημιουργή κλίμα ανθυγιεινό εις βάρος σου; Θέλεις να πάρη κλαδευτήρι, να σού κόψη τ᾿ αυτί η τη μύτη, να σού ξερριζώση τη γλώσσα, να σε ακρωτηριάση, να μείνης ανάπηρος; Θέλεις να πάρη πιστόλι να σε σκοτώση; Όχι όχι, απαντούν όλοι ανεξαιρέτως. Ε λοιπόν, πάνω σ᾿ αυτό το «όχι» θεμελιώνεται ο νόμος του Χριστού μας. Όπως εσύ θέλεις ο άλλος να σεβαστή τη ζωή σου, έτσι κ᾿ εσύ να σεβαστής τη ζωή του, που είνε η βάσι της υπάρξεως.
Το ένα λοιπόν είνε η περιουσία, το άλλο η ζωή. Παραπάνω όμως κι από τα λεφτά κι από τη ζωή ―για μας τουλάχιστον τους Έλληνες― είνε, αγαπητοί μου, η τιμή, η υπόληψις του καθενός και της οικογενείας. Και πάλι σ᾿ ερωτά ο Κύριος· Θέλεις ο άλλος να σε κατηγορή στο καφενείο και να σε διασύρη; Θέλεις να πάρη ψεύτικο όρκο στο δικαστήριο και να σε παραστήση ένοχο; Θέλεις να είσαι εσύ στο εξωτερικό, και να γράψη κάποιος στη γυναίκα σου ότι ασωτεύεις; Θέλεις, την ώρα που είσαι στη δουλειά, να τρυπώση ο άλλος στο σπίτι σου σαν το φίδι και να ατιμάση τη γυναίκα σου, την κόρη σου, την αδερφή σου; Τα θέλεις αυτά; Όχι όχι! απαντά η αγνή ψυχή του Έλληνος, που πάντοτε υπεράνω του χρήματος και αυτής της ζωής έθετε το φιλότιμο, την τιμή και υπόληψι. Όπως λοιπόν εσύ δε θέλεις ο άλλος να θίξη την οικογενειακή σου τιμή, έτσι κ᾿ εσύ μη θίξης την τιμή και υπόληψί του.
* * *
Αυτά που επαμε είνε, αγαπητοί μου, η μία όψις του νομίσματος, η αρνητική πλευρά. Υπάρχει και η θετική πλευρά. Ποια δηλαδή; Εσύ, όχι μόνο δε θέλεις να σού κάνη ο άλλος κακό, αλλά θέλεις και να σού κάνη καλό. Πεινάς; θέλεις να σού δώση ψωμί. Διψάς; θέλεις να σού δώση νερό. Είσαι γυμνός; θέλεις να σού δώση ένα ρούχο. Είσαι άρρωστος; θέλεις ο άλλος να σε επισκεφθή και να σού δώση φάρμακο. Πέθανε κάποιος δικός σου; θέλεις οι άλλοι να έρθουν να σε παρηγορήσουν. Ε λοιπόν· όπως στις δυσκολίες σου περιμένεις οι άλλοι να σπεύδουν κοντά σου, έτσι κ᾿ εσύ να σπεύδης κοντά τους στις δυσκολίες τους.
Πάνω σ᾿ αυτό το νόμο ας στηρίξουμε τις σχέσεις μας με όλους. Ωνομάστηκε «χρυσούς κανών». Και λένε, ότι ένας αυτοκράτωρ του πρώτου αιώνος μετά Χριστόν, απ᾿ όλους τους νόμους που του υπέδειξαν οι σοφοί του, προέκρινε αυτόν, το νόμο του Χριστού, και διέταξε να τον γράψουν σε πινακίδες παντού· «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».
Αν είχα δικαίωμα, θα πήγαινα στα Ηνωμένα Έθνη, που δε βρίσκουν λύσεις και τα προβλήματά τους έγιναν κουβάρι μπερδεμένο, και πάνω από ᾿κεί που συνεδριάζουν θα έγραφα· «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Διότι αυτό έχει εφαρμογή για άτομα, για οικογένειες, πολύ δε περισσότερο για τα μικρά και τα μεγάλα έθνη. Εάν εφαρμοζόταν, τότε αυτή η γη θα γινόταν παράδεισος.
Και έπειτα λένε, ότι τάχα το Ευαγγέλιο δεν ενδιαφέρεται για την επίγειο ζωή; Όχι. Το Ευαγγέλιο, όπως είπε κι ο Κοραής, είνε η συνταγή της επιγείου και ουρανίου ευτυχίας. Θέλεις να ζήσης ευτυχής; Θέλει η οικογένεια, η κοινωνία, τα έθνη να ζήσουν ευτυχείς και πάνω στα πλάτη και μήκη του πλανήτου μας να πετά πάντοτε το περιστέρι της ειρήνης; Αυτό το νόμο ας τηρήσουμε. Τότε ειρήνη και ευτυχία θα βασιλεύη, προς δόξαν της Εκκλησίας, ειρήνην της ανθρωπότητος, και ευτυχίαν ολοκλήρου του κόσμου· αμήν.
† επίσκοπος Αυγουστίνος
Ι. Ναός Αγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης 2-10-1977
Πηγή: /armenisths
