Ο χριστιανός στη ζωή έχει το προνόμιο να βλέπει και να αξιολογεί τα γεγονότα και τις καταστάσεις με μια ηρεμία, μια απάθεια όχι στωική, αλλά ορθόδοξη. Προσευχητική, ήρεμη, γαλήνια, αφανάτιστη.
Ακόμη και όταν θίγεται η πίστη του, γνωρίζοντας ο ίδιος πως ο Τριαδικός Θεός είναι ο μόνος αληθινός Θεός, δεν διακατέχεται από αγωνίες και δεν πασχίζει να αποδείξει την αλήθεια των πραγμάτων. Εκείνο όμως που τον προβληματίζει είναι ένα ερώτημα που μπορείται και εσείς να απευθύνετε στον εαυτό σας: Γιατί άραγε όσοι δεν πιστεύουν προσβάλλουν το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών; Αν μελετήσει κάποιος τη φιλοσοφία και την ιστορία των θρησκειών, θα διαπιστώσει ότι αθεϊστές φιλόσοφοι τήρησαν μια επικριτική στάση απέναντι στον χριστιανισμό, όχι από αίσθηση μίσους, αλλά επειδή η Καθολική και η Προτεσταντική Εκκλησία έφτασαν στο σημείο να προβάλλουν έναν Θεό τιμωρό, καθιστώντας Τον ως ιδέα. Η επικριτική αυτή στάση που διατυπώθηκε από τους Νίτσε, Φόιερμπαχ, Σαρτρ και άλλους δεν αμφισβητεί τον χριστιανισμό, αλλά στηλιτεύει τα κακώς κείμενά του, που έκαναν τον Θεό να μοιάζει εντελώς διαφορετικός απέναντι στο ανθρώπινο γένος απ' ότι είναι και πρεσβεύει.
Και προβαίνω σ' αυτή την επισήμανση όχι για να δικαιολογήσω τις συμπεριφορές των παραπάνω φιλοσόφων, αλλά για να σημειώσω ότι η στάση τους δεν υπήρξε προσβλητική ούτε χυδαία απέναντι στον χριστιανισμό. Δεν έθιξαν ποτέ τα θεία, το ιερό, και το άγιο στοιχείο της Εκκλησίας, σε αντίθεση βέβαια με όσους επιδιώκουν να προσβάλλουν το θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων και όλων των ορθοδόξων χριστιανών. Σε όσους εναντιώνονται στην τιμή και την προσκύνηση των ιερών και χαριτοβρύτων λειψάνων. Σε όσους αμφισβητούν την ίαση ψυχών και σωμάτων διά του Σώματος και Αίματος του Χριστού.
Βέβαια, το θέμα δεν είναι να εξηγηθούν, τα "άδηλα και κρύφια" των μυστηρίων της Εκκλησίας με καθαρά νοησιαρχική αντίληψη. "Ου φέρει το μυστήριον έρευνα, πίστει μόνη, τούτο πάντες δοξάζομεν" (αίνοι εορτής των Χριστουγέννων). Η πίστη είναι εκείνη που γεμίζει την ύπαρξη του ανθρώπου με μια ανεπανάληπτη βεβαιότητα και ενδυναμώνει τον άνθρωπο. Η πίστη είναι το εσωτερικό βίωμα καθενός που, μέσα από τον δικό του πνευματικό αγώνα, ενισχύει αυτή τη βεβαιότητα της ιερότητας και της χάριτος των ιερών λειψάνων.
Καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει ή μη. Έχει όμως υποχρέωση να σέβεται τη διαφορετικότητα. Είτε συμφωνεί με αυτή είτε όχι. Ο χριστιανός δεν έχει πρόβλημα με την αθεΐα του απίστου ή του αρνητή. Ο αθεϊστής όμως γιατί ταράσσεται με την έκρηξη πίστης και προσβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών και εν τέλει μιας συντριπτικής πλειονότητας;
Του ΗΡΑΚΛΗ ΑΘ. ΦΙΛΙΟΥ
Πηγή: Ορθόδοξη Αλήθεια