"Δεν μ' αγαπάς". Πόσες φορές ακούσατε τα παιδιά σας να σας λένε κάτι τέτοιο. Και πόσες φορές εσείς σαν γονείς δεν αντισταθήκατε στον πειρασμό για να μην τους πείτε πόσο πολύ τα αγαπάτε.
Κάποια μέρα, όταν τα παιδιά μου θα είναι αρκετά μεγάλα για να καταλάβουν τα κίνητρα μιας μάνας, θα τους πω:
Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να σας εξοργίσω ρωτώντας που πηγαίνετε, με ποιον και ποια ώρα θα γυρίσετε σπίτι. Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να μην μιλήσω και να σας αφήσω να ανακαλύψετε μόνοι σας ότι ο καλός σας φίλος ήταν ένας κόλακας. Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να σας πείσω να επιστρέψετε μια δαγκωμένη πλάκα σοκολάτας στο μαγαζί, ομολογώντας: "Την έκλεψα!". Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να κάθομαι κοντά σας δυο ώρες να σας μαθαίνω να καθαρίζετε το δωμάτιό σας, μια δουλειά που θα την έκανα μόνη μου σε 15'. Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να μην βρίσκω δικαιολογίες στην έλλειψη σεβασμού που δείξατε ή στους κακούς σας τρόπους. Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να αγνοήσω "τι κάνει κάθε άλλη μητέρα". Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να καταλαβαίνω πότε λέγατε ψέμματα, όταν θα πηγαίνατε σε πάρτυ συνοδευμένοι. Σας αγαπούσα τόσο, για να σας αφήσω να σκοντάψετε, να πέσετε και να αποτύχετε, ώστε να μάθετε να στέκεστε μόνοι σας. Σας αγαπούσα τόσο, ώστε να σας δεχτώ γι' αυτό που είσθε, όχι γι' αυτό που θα ήθελα να είσθε.
Αλλά πάνω απ' όλα σας αγαπούσα τόσο για να πω όχι, όταν γι' αυτό το όχι μου θα με μισούσατε. Αυτό ήταν και το δυσκολότερο μέρος όλων των προσπαθειών μου.
ΣΟΥΛΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
