Συχνά η θεία χάρη διδάσκει, μέσω απλών ανθρώπων, αυτά που πρέπει, σε όσους εμπιστεύονται την πρόνοια του Θεού. Οι ταπεινοί καταδέχονται να διδάσκονται και από τους τυχαίους.
Ο αββάς Μακάριος έλεγε, πώς όταν ήταν νέος, επειδή κάποτε έπεσε σε ακηδία, βγήκε έξω από το κελλί του, στην έρημο, με τον εξής λογισμό: «Όποιον κι αν συναντήσεις, ρώτησέ τον κάτι πού θα σε ωφελήσει. Βρήκε λοιπόν ένα παιδί πού έβοσκε βόδια, και του λέει: - Παιδί μου, πεινάω. Τι να κάνω;
- Έ, να φας! αποκρίθηκε εκείνο.
- Έφαγα και πάλι πεινάω, είπε ο αββάς.
- Να ξαναφάς, του λέει το παιδί.
- Πολλές φορές έφαγα, και όμως πεινάω πάλι.
Τότε το παιδί τον ρωτάει (με απλότητα):
- Μήπως είσαι γάιδαρος, γέροντα, και γι αυτό θέλεις όλο να τρως;
Ωφελημένος (απ΄ αυτό ο αββάς), σηκώθηκε κι έφυγε.
Ένας γέροντας είπε:
- Προτιμώ να διδαχθώ παρά να διδάξω.
Γεροντικόν
Μικρός Ευεργετινός
