Θαύματα σύγχρονων γερόντων: Ο Γέροντας Παΐσιος διηγήθηκε σε πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός...
"Κάποτε, όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά. Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι, που κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο. Όλα ήταν πνιγμένα στα λευκά, τα μονοπάτια είχαν χαθεί, τα πουλιά είχαν λουφάξει, τα σύννεφα και η ομίχλη σκέπαζαν την Σταυρονικήτα, μου ήταν αδύνατο να ζήσω περισσότερο από λίγες ημέρες, γιατί η αρρώστια με είχε παραλύσει τελείως. Περίμενα τον Κύριο να μου πάρει την ψυχή και να την οδηγήσει στο έλεος της ευσπλαχνίας Του. Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να φτιάξω, ούτε τη σόμπα να ανάψω, ούτε νερό να πιώ είχα. Η ζωή μου ήταν αφημένη στο έλεος του Θεού.
Έλεγα: "Ιδού, Κύριε, εις το έλεος σου ελπίζω, μή με εγκαταλείψεις! "
"Ύστερα από λίγη προσευχή που με πολύ κόπο ψέλισσα, είδα να εμφανίζονται στο κελί μου μέσα άγγελοι και άγιοι, απεσταλμένοι του Θεού. Ταχύ με προκατάλαβε η χάρη του Θεού. Ευχαριστούσα και δοξολογούσα τι Σωτήρα μου. Δάκρυσα. Ένας από τους αγγέλους φρόντιζε για τη σόμπα, άλλος ετοίμαζε φαγητό ζεστό, φέρανε και ευωδιαστά ψωμιά. Βρέθηκα στον παράδεισο. Τί άλλο ήθελα. Οι άγιοι άρχισαν να με στηρίζουν με λόγους παρηγορίας και με παρακλήσεις. Και μόνο η θέα τους με ξεκούραζε, με ενίσχυε και μου έδινε ελπίδα.
Καθίσανε μαζί μου ώσπου έγινα καλά και μπορούσα να οικονομήσω τον εαυτό μου. Μετά φύγανε. Μία βδομάδα καθίσανε. Όταν μετά από καιρό σηκώθηκα, βγήκα από το κελί και κοίταξα γύρω τη φύση με διαφορετικό βλέμμα. Όλα έλαμπαν μέσα στο άκτιστο φώς της χάρης του Αγίου Πνεύματος. Δεν ήμουν άξιος, αλλά η άπειρη αγαθότητα του Θεού και η αγάπη του εκδηλώθηκαν με αυτό τον τρόπο.
Πάντως ένιωθα τόση χάρη να με πληρώνει εσωτερικά, που είπα: "Φτάνει, Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο. Θα σκάσω. Ή πάρε με κοντά σου ή λιγόστεψε τη χάρη που μου έδωσες. Άν τόση χάρη μου δίνεις τώρα, φαντάζομαι στον Παράδεισο τί θα γίνεται!".
ΘΑΥΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ
