Κάποιο σοβαρό ξένο περιοδικό προκήρυξε, πριν από λίγο καιρό, ένα διαγωνισμό για τους αναγνώστες του. Η δημοσίευση έλεγε: Προκηρύσσεται διαγωνισμός για την πιο πρωτότυπη και χρήσιμη συλλογή.
Ύστερα από λίγες ημέρες άρχισαν να καταφθάνουν στα γραφεία του περιοδικού οι συμμετέχοντες. Εκεί να δείτε πρωτοτυπίες! Γιατί βέβαια δεν θα μπορούσαν δυο άνθρωποι να είχαν σκεφτεί το ίδιο πράγμα, να μαζεύουν ας πούμε άδεια σωληνάρια από οδοντόκρεμες ή καπάκια από αναψυκτικά.
Λοιπόν, που δόθηκε το βραβείο; θα με ρωτήσετε. Φυσικά εκεί που άξιζε. Στη συλλογή που ανταποκρινόταν πλήρως στους όρους του διαγωνισμού. Γιατί, όπως θα προσέξατε, η συλλογή έπρεπε να είναι η πιο πρωτότυπη και η πιο χρήσιμη. Αυτό το χρήσιμη δε μπήκε φαίνεται τυχαία.
Λοιπόν, ακούστε για τη συλλογή που πήρε το βραβείο. Ήταν ένα τετράδιο απ' αυτά που έχουν τα παιδιά στο σχολείο. Πυκνογραμμένο απ' την πρώτη σχεδόν ως την τελευταία σελίδα. Και το περιεχόμενο; Το περιεχόμενο, φίλοι μου, όπως έγραφε και η ετικέττα του τετραδίου, ήταν μια συλλογή λαθών. Μάλιστα. Καλά ακούσατε. Συλλογή λαθών. Ο άνθρωπος που έστειλε αυτό το τετράδιο στο περιοδικό, συνήθιζε να συλλέγει και να καταγράφει τα λάθη που έκανε.
Όταν, μετά την απονομή του βραβείου, τον ρώτησαν πως σκέφτηκε να κάνει μια τέτοια συλλογή, εκείνος απάντησε: "Ξέρετε, από παιδί είχα τη μανία των συλλογών. Κάποτε μάζευα φύλλα από φυτά, Άλλοτε φτερά πουλιών. Από 'κει πέρασα στα σπιρτόκουτα, στις τρύπιες δαχτυλήθρες, στις χρωματιστές χάνδρες, τα χαϊμαλιά, ώσπου μια μέρα σκέφτηκα. "Τι μου χρειάζεται όλη τούτη η σαβούρα!" Τους έδωσα μια και τα πέταξα. Ελάτε όμως που με έτρωγε η μανία η συλλεκτική!
- Καλά, τον ρώτησαν οι άνθρωποι της επιτροπής. Γιατί αντί να συλλέγετε τα λάθη, δηλαδή τα κακά και τα άσχημα που κάνατε στη ζωή σας, δεν σκεφτήκατε να καταγράφετε τα σωστά. Δηλαδή τα καλά και τα όμορφα.
- Ά! τα σωστά, είπε εκείνος. Τα σωστά, δηλαδή τα καλά και το όμορφα που κάνουμε, μοιάζουν σαν τα πουλιά. Δεν μπορείς να τα πιάσεις και να τα καταγράψεις. Κάθε καλό και όμορφο, μας κάνει χαρούμενους, ανάλαφρους, μα δεν καταχωνιάζεται εκεί στο βάθος του μυαλού μας να μας βασανίζει, όπως τα λάθη. Ακούστε με που σας το λέω εγώ. Κάτι ξέρω. Τα λάθη είναι ένα εύκολο και πλούσιο συλλεκτικό είδος. Λόγω του βάρους του, κατακάθεται μέσα μας και είναι πολύ εύκολο να το ανακαλύψεις, να το συλλέξεις, να το καταγράψεις.
Αλλά εσείς αλήθεια, γιατί με βραβεύετε;
Τόσο πρωτότυπη βρίσκεται τη συλλογή μου;
Τόσο πρωτότυπη βρίσκεται τη συλλογή μου;
Οι άνθρωποι της επιτροπής χαμογέλασαν. Και θύμισαν τότε στον συλλέκτη πως εκτός από την πρωτοτυπία, η συλλογή του εκπληρούσε και τον δεύτερο όρο του διαγωνισμού. Τη χρησιμότητα. Το να καταγράφει κανείς τα λάθη του είναι πολύ πιο χρήσιμο από το να συγκεντρώνει φτερά πουλιών ή τρύπιες δαχτυλήθρες. Αλλά γιατί τους ρωτούσε; Δεν το ήξερε πόσο χρήσιμη ήταν η απασχόληση με τη συλλογή του;
- Όχι, δεν το ήξερα, απάντησε εκείνος. Το μόνο που έχω καταλάβει τελευταία είναι πως από τότε που κάνω αυτή τη συλλογή, κάνω κάθε λάθος μια μόνο φορά. Ενώ άλλοτε τα ίδια λάθη τα επαναλάμβανα.
Σα διάβασα τούτο το περιστατικό, πήρα τη λέξη λάθη κι άρχισα να τη σκέφτομαι σε βάθος. Λάθη, λάθη, λάθη! Και δεν είναι λίγα από δαύτα. Μιλιούνια. Λάθη στα λόγια, στις σκέψεις, στις πράξεις. Λάθη απέναντι τους εαυτού μας, απέναντι των παιδιών, απέναντι του Θεού.
Και να είναι τούτη η λέξη, τοσοδούτσικη. Με πέντε γράμματα μόνο. Μια λέξη φαινομενικά απλή. Γλυκούλα θα έλεγα μ' αυτό το Λάμδα που έχει στην αρχή της. Ανάλαφρη κάπως μ' αυτό το Θήτα εκεί στη μέση της. Κι όμως τόσο να βαραίνει επάνω μας!
Δεν χρειάζονται πολλά απ' αυτά για να χαλάσουμε την ζωή μας. Δε χρειάζονται να είναι σοβαρά, ώστε να χάσουμε τον ουρανό. Δε χρειάζονται να είναι μεγάλα, ώστε να καταστρέψουμε την ευτυχία και το μέλλον των παιδιών μας. Λάθη, λάθη, λάθη!
Λοιπόν εμένα ο συλλέκτης των λαθών, αυτός που σας είπα ότι πήρε στο διαγωνισμό του περιοδικού το βραβείο, μου έδωσε μια ιδέα. Αφού αυτός, από τότε που άρχισε να συλλέγει και να καταγράφει τα λάθη του, τα κάνει μόνο μια φορά το καθένα, ενώ παλιά τα επαναλάμβανε, θα πει πως ο καλύτερος τρόπος για να κάνουμε λιγότερα λάθη, είναι ο εξής:
Κάθε λάθος που κάνει κάποιος, να μην το αφήνει μετά αδέσποτο, αλλά σαν εκείνους που συλλέγουν γραμματόσημα, τα πιάνουν μ' ένα τσιμπιδάκι και μετά τα εξετάζουν πρίν τα βάλουν στη συλλογή τους, έτσι ο καθένας με τσιμπιδάκι και φακό ν' αρπάζει το λάθος του, να το εξετάζει καλά καλά κι ύστερα να το καταγράφει κάπου, ώστε να το έχει συνέχεια μπροστά του.
Τότε, θέλει δε θέλει, θα λιγοστεύει τα λάθη του.
Εσείς τι λέτε; Είναι σωστή ή μήπως είναι λάθος ετούτη η σκέψη μου;
Μ. ΓΟΥΜΕΝΟΠΟΥΛΟΥ
