Ερώτησαν κάποτε έναν άγιο της Εκκλησίας μας ποια μάτια κατά την γνώμη του είναι τα ωραιότερα. Και ο άνθρωπος του Θεού απήντησε: "Τα ωραιότερα μάτια είναι αυτά που κολυμπάνε στα δάκρυα της κατανύξεως και στα γάργαρα και κρυστάλλινα νερά της Μετανοίας". Και, ασφαλώς, δεν είχε καθόλου άδικο ο δίκαιος άνθρωπος του Θεού. Ένα δάκρυ κατανύξεως που αυλακώνει το πρόσωπόν μας δεν ομορφαίνει μόνον τα μάτια μας αλλά κάμνει και το πρόσωπόν μας αγγελικόν. Διότι όταν η ψυχή μας συνομιλή με τον Θεόν το πρόσωπόν μας λάμπει σαν τον ήλιο. Κάθε δάκρυ που χύνεται για τις αμαρτίες μας ομορφαίνει όχι μόνον τα μάτια μας αλλά και την ψυχήν μας και την ζωή μας. Ένα δάκρυ μετανοίας που χύνουμε για τις αμαρτίες μας είναι ικανό να φωτίση τον σκοτισμένο μας νου, να καθαρίση την μουχλιασμένη μας σκέψη, να ηρεμίσει το ταραγμένο μας βλέμμα, να ιλαρύνει το πρόσωπό μας και να απαλύνει την σκληράδα της ψυχής μας. Ναι, ένα δάκρυ μετανοίας είναι ικανό να αναστήσει τις νεκρωμένες δυνάμεις της ψυχής μας και να ανοίξει τους καταρράκτες τους ελέους του Θεού.
Πρέπει, όμως, να ομολογήσουμε πως και τα δικά μας μάτια πολλές φορές κολύμπησαν στα δάκρυα. Ποιός από μας δεν έκλαυσε όταν για πρώτη φορά ανοίξαμε τα μάτια και αντικρύσαμε τον παρόντα κόσμο; Και αυτό γιατί νομίσαμε πως βγαίνοντας από τα μητρικά σπλάχνα χάσαμε τον παράδεισό μας. Ποιός από μας δεν έκλαυσε, δεν έχυσε δάκρυα καφτά όταν πόνεσε, όταν αρρώστησε, όταν συνήντησε δυσκολίες και εμπόδια; Ποιός δεν έχυσε δάκρυα όταν συνήντησε την περιφρόνηση, την άρνηση, την αδικία και την κακία των ανθρώπων; Χύσαμε δάκρυα όταν ο εγωϊσμός μας έγινε συντρίμμια και νοιώσαμε κάποιο πάθος, ως βρόγχος, να περισφίγγη την πνευματική μας ύπαρξη.
Όλα, όμως, αυτά τα δάκρυα σε τίποτε δεν ωφελούν όταν δεν είναι δάκρυα μετανοίας. Τέτοια δάκρυα έχυνε ο προφυτάναξ Δαβίδ όταν φιλοτεχνούσε τους υπέροχους ψαλμούς της μετάνοιας. Τέτοια δάκρυα έχυσε ο Απ. Πέτρος όταν μετενόησε για τις τρεις του αρνήσεις. Τέτοια δάκρυα έχυσε και η αμαρτωλή γυναίκα στα πανάχραντα πόδια του Χριστού τα οποία εσπόγγισε με τις τρίχες της κεφαλής της. Τέτοια δάκρυα έχυσαν πολλοί άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έλουσαν τις ψυχές των μέσα σε μια συνεχή και αδιάκοπη μετάνοια.
Όλα, όμως, αυτά τα δάκρυα σε τίποτε δεν ωφελούν όταν δεν είναι δάκρυα μετανοίας. Τέτοια δάκρυα έχυνε ο προφυτάναξ Δαβίδ όταν φιλοτεχνούσε τους υπέροχους ψαλμούς της μετάνοιας. Τέτοια δάκρυα έχυσε ο Απ. Πέτρος όταν μετενόησε για τις τρεις του αρνήσεις. Τέτοια δάκρυα έχυσε και η αμαρτωλή γυναίκα στα πανάχραντα πόδια του Χριστού τα οποία εσπόγγισε με τις τρίχες της κεφαλής της. Τέτοια δάκρυα έχυσαν πολλοί άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έλουσαν τις ψυχές των μέσα σε μια συνεχή και αδιάκοπη μετάνοια.
Συναμαρτωλέ αδελφέ μου, "Είς πολλά πταίομεν άπαντες". Το πλήθος των αμαρτημάτων μας ξεπερνά το πλήθος των τριχών της κεφαλής μας. Δεν μας απομένει τίποτε άλλο παρά μόνον τα δάκρυα της μετανοίας δια να λούσωμε την αμαρτωλή ψυχή μας και να μπορούμε ως ο Δαβίδ να λέγωμεν: "εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω".
Ηλίας Θεοχαρόπουλος
Ιερεύς
