Αλλά κάποια μέρα, κρυφά από τον παπά - Νεόφυτο, έλαβε ο ιερεύς εκείνος ένα μικρό κόκκαλο από το λείψανο του Αγίου για φυλακτό. Μόλις όμως πέρασαν λίγες ημέρες, αρρώστησε και αυτός και ολόκληρη η οικογένεια του. Την νύχτα επίσης εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Άγιος Γεώργιος και τον έλεγξε για την κλοπή. Τον διέταξε δε να μεταφέρει στον τόπο του το κόκκαλο πού είχε κλέψει.
Την επομένη ημέρα, αν και ήταν άρρωστος έκανε δρόμο έξι ωρών και ήλθε στη Νεάπολη, έχοντας μαζί του το λείψανο εκ του σώματος του Αγίου. Τοποθέτησε το κόκκαλο στο μέρος, από όπου το είχε πάρει και προσευχήθηκε, λέγοντας τα έξης:
- Ω ευλογημένε Άγιε Γεώργιε. Δεν ήμουν άξιος εγώ, για να κρατήσω ένα μικρό οστού από το λείψανο σου. Συγχώρησέ με.
Είχαν δεμένο με αλυσιδίτσα ένα οστού του βραχίονας του Αγίου μαζί με ένα δόντι. Τα έπαιρναν αυτά στα σπίτια τους, όσοι είχαν αρρώστους και θεραπεύονταν.
Κάποτε μια ευσεβής γυναίκα, ενώ επέστρεφε το δόντι του Αγίου, το έχασε στο δρόμο, χωρίς να το καταλάβει. Αλλά ποιος μπορεί να διηγηθεί τα κλάματα της ευσεβούς εκείνης γυναικός;
Ο Άγιος την λυπήθηκε, την άκουσε και έκανε το θαύμα του. Μετά από δύο ημέρες, η γυναίκα αυτή ενώ ανέβαινε τον δρόμο για το σπίτι της, βρήκε χωρίς να το περιμένει ανάμεσα στα χαλίκια, το μικρό εκείνο δόντι από το Άγιο λείψανο τού Αγίου. Με απερίγραπτη χαρά κατόπιν το τοποθέτησε πάλι στην θέση του.
