β) Παράλληλα με την Περιτομή του Κυρίου εορτάζουμε και τη μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος σύμφωνα με την υμνολογία συγκεντρώνει στο πρόσωπό του τις αρετές όλων των αγίων. Οι αγώνες του για την πίστη, η διδαχή του για τη χριστιανική παιδεία, η κοινωνική του προσφορά και η υπερβολή της αγάπης για το λαό του ήταν και είναι δυσκολονόητα για το σύγχρονο άνθρωπο της κατανάλωσης, της ευμάρειας, της αδικίας, της πλεονεξίας, της φιλαυτίας και του απανθρωπισμού.Ο θεολογικός λόγος του Μ. Βασιλείου, που βρισκόταν σε πλήρη συμφωνία με την αγία του ζωή, εάν προσεχθεί μπορεί να εμπνεύσει κληρικούς και λαικούς.
γ) Χαρακτηριστική είναι η συζήτηση που είχε ο άγιος με τον έπαρχο Μόδεστο, ο οποίος φθάνει με εχθρικές διαθέσεις στην Καισάρεια ως απεσταλμένος του αρειόφρονα αυτοκράτορα Ουάλη, αφού έρχεται να καθυποτάξει στην αίρεση τους Καππαδόκες.
– Θα σού δημεύσω την περιουσία, απειλεί το Βασίλειο ο Μόδεστος. Καί παίρνει τη σθεναρή απάντηση: – Δε με φοβίζει η απειλή σου, διότι δε διαθέτω παρά τριμμένα παλιά ρούχα και μερικά βιβλία. – Έχω την εξουσία να σε εξορίσω και να σε βασανίσω, επανέρχεται ο Μόδεστος. Γιά να ακούσει από το στόμα του ακαταμάχητου ιεράρχη: – Δεν φοβάμαι ούτε την εξορία, ούτε τα βασανιστήρια, ούτε το θάνατο άρχοντά μου. Το ασθενικό μου σώμα δε θα αντέξει και έτσι θα βρεθώ πιο γρήγορα στην αγκαλιά του Κυρίου και Θεού μου. Ο Μόδεστος απορημένος ομολογεί. – Ποτέ δεν άκουσα επίσκοπο να ομιλεί με τέτοιο τρόπο. Καί ο Βασίλειος με παρρησία απαντά: – «Ίσως γιατί δε γνώρισες ποτέ πραγματικό επίσκοπο»!
δ) Καί μόνο η παράθεση του παραπάνω διαλόγου δείχνει ότι, ο άγιος Βασίλειος ο Καππαδόκης δεν μπορεί να είναι σύμβολο του καταναλωτισμού και της πολυφαγίας, όπως παρουσιάζεται στη σύγχρονη κοινωνία. Είναι σύμβολο ασκητικού καμάτου, κοινωνικής ευθύνης και αυθεντικού επισκόπου που υπερασπίζεται με κίνδυνο την αλήθεια και το δίκαιο. Γι’ αυτό και αναγνωρίσθηκε ως οικουμενικός διδάσκαλος, ακριβολόγος στην πίστη, ειρηνικός και φιλάνθρωπος, δίκαιος και ενωτικός, επίσκοπος με απαράμιλλη παρρησία αλλά και σπάνια διάκριση.
ε) Ανάμεσα στο πλούσιο συγγραφικό έργο του Μ. Βασιλείου εξέχουσα θέση κατέχει η θεία Λειτουργία. Η Λειτουργία του είναι η καρδιά, το θειότερο και ιερότερο προιόν του συγγραφικού του καλάμου, αφού σ’ αυτή διηγείται τη μεγαλοσύνη του Θεού αλλά και τον υψηλό προορισμό του ανθρώπου. Απευθυνόμενος στο Θεό προσεύχεται: «Μνήσθητι Κύριε της Αγίας σου Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας της από περάτων έως περάτων της οικουμένης και ειρήνευσον αυτήν… τους αγαθούς εν τη αγαθότητί σου διατήρησον· τους πονηρούς αγαθούς ποίησον εν τη χρηστότητί σου… τα νήπια έκθρεψον· τη νεότητα παιδαγώγησον· το γήρας περικράτησον· τους ολιγοψύχους παραμύθησον· τους εσκορπισμένους επισυνάγαγε· τους πεπλανημένους επανάγαγε…».
στ) Με τα κείμενα αυτά ευρύνεται η χριστιανική συνείδηση και νοηματοδοτείται πνευματικά ο χρόνος. Οι χριστιανοί, ως υποψήφιοι πολίτες της βασιλείας του Θεού, δεν αποδίδουν στο χρόνο οικονομική αξία. Τον θεωρούν ως καιρό αγώνα και άσκησης πνευματικής, καιρό μετανοίας. Στον παρόντα χρόνο προετοιμάζεται η συμμετοχή τους στον Παράδεισο της δόξας του Θεού. Γι’ αυτό καλούνται σε εγρήγορση και νήψη πνευματική, «μήποτε βαρηθώσιν αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιωτικαίς και αιφνίδιος επιστή η ημέρα εκείνη» (βλ Λουκ. 21, 34).
ζ) Οι άγιοι, με κορυφαίο το Βασίλειο, μπορούν να νοηματοδοτήσουν το χρόνο της ζωής μας. Διότι διψούν για τη δικαιοσύνη, προσεύχονται για την ειρήνη, ασκούνται στην αρετή και δίνουν την καλή ομολογία της πίστεως, εμπνέοντας τη φιλαδελφία και την αγάπη. Κι όλα αυτά όχι με τη βία, αλλά με τη θυσία, την υπομονή και την υπερβολή της αγάπης και της δικαιοσύνης, δηλαδή αίροντας αγόγγυστα το σταυρό της προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης.
π. Βασίλειος Καλλιακμάνης
Πηγή: /agiameteora.net
