Δεν χρειάζεται να πω, να ομολογήσω, ότι λίγες εβδομάδες μετά που βρήκα δουλειά και άρχισα να εργάζομαι, ήμουν στενοχωρημένη με μερικούς από τους συναδέλφους μου, υπερφορτωμένη από τον όγκο της δουλειάς και εκνευρισμένη από τη στενόχωρη, καθόλου αναπαυτική καρέκλα μου!
Όταν ήμουν ανύπαντρη, κατά καιρούς σκεπτόμουν: Θεέ μου, αν είχα ένα σύζυγο η ζωή μου θα ήταν πολύ καλύτερη. Στην πραγματικότητα, μόνο λίγους μήνες αφ' ότου είχα παντρευτεί τον Παύλο, είχαμε μια έντονη διαφωνία για το σωστό τρόπο που πρέπει να κόβουμε τα καρότα για τη σαλάτα, που μ' έκανε να αναρωτηθώ, αν αυτός ήταν ο ευτυχισμένος γάμος για τον οποίο είχα προσευχηθεί και παρακαλέσει το Θεό!
Ποιος ξέρει τι θα επιθυμούσα ακόμη σαν "απάντηση" για όλα μου τα προβλήματα, αν μια καλοπροαίρετη φίλη μου δεν μου χάριζε ένα πανέμορφο κεντητό μαξιλαράκι που έγραφε: "Ευτυχία δεν είναι να παίρνεις αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις αυτό που παίρνεις".
Αυτό το μήνυμα, το τόσο απλό, με έκανε να βλέπω διαφορετικά τα πράγματα. Ακόμα και η πρόσφατη επιθυμία μου ότι, "αν χάσω 10 κιλά, η ζωή μου θα είναι τέλεια", έσβησε από το νου μου. Επίσης σταμάτησα να κάνω μια λίστα στην προσευχή μου για το, τι ήθελα να μου "δώσει" ο Θεός.
Αντ' αυτού άρχισα να ευχαριστώ τον Θεό για τα τόσα καλά πράγματα στη ζωή μου. Συμπεριλαμβάνονται σ' αυτά το αναπαυτικό κι ευχάριστο διαμέρισμά μου (αρκετά μικρό ώστε να μην χρειάζεται πολλή δουλειά για να το καθαρίζω και να το συντηρώ), για την καλή μου υγεία, καθώς και τη στοργή και φροντίδα του συζύγου μου (παρά το γεγονός ότι κόβει λάθος το καρότο για τις σαλάτες).
Θεέ μου, βοήθησέ με να θυμάμαι να Σε ευχαριστώ για ότι έχω αντί να σου υπενθυμίζω τι μου λείπει.
Απόδοση: ΚΑΙΡΥ Σ. ΣΜΥΡΝΙΟΥ
