Κι εκείνο το μυστήριο του πόνου, Κύριε, δεν μας το έλυσες. Παλεύουμε με το απροσπέλαστό του το "γιατί", που έξω απ' τη νόηση μας άφησες.
Κι έμεινε ο πόνος συνοδοιπόρος του ανθρώπου κι αδελφός. Άλλοτε σαν διαστελλόμενη στιγμή κι άλλοτε σαν αιωνιότητα, άνυδρη, σκοτεινή μ' ένα απέραντο κενό γεμάτη.
Κι ούτε που σε ξεχνάει για πολύ, έρχεται, πάντα έρχεται ο πόνος να σε βρει και εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να τον αντέξεις, δαμάζοντας εκείνο το άγριό του το "γιατί".
Το ξέρεις, δα, δουλειά αλλουνού είν' το "γιατί". Δουλειά δική σου η υποταγή, κι αν είσαι τυχερός πολύ, μπορεί ο πόνος φεύγοντας να σου αφήσει εκείνο το χρυσάφι που στη χούφτα του σφιχτά κρατεί.
Α. Χ. Κ.
