Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι εύκολο να απαντηθούν. Οι νέοι, χωρίς θεωρητικά να αντιτίθενται στην Εκκλησία, δεν μπορούν να προσανατολιστούν προς τον τρόπο της, καθώς είναι ξένος της ζωής που ακολουθούν.
Ο πολιτισμός μας οδηγεί τον άνθρωπο να έχει ως κέντρο πορείας τον εαυτό του. Αγιότητα σημαίνει έξοδος από το "εγώ" και μοίρασμα της ζωής, των χαρισμάτων, των πάντων με τον άλλον. Ο πολιτισμός μας ζητάει από τον νέο να ξοδεύει τον χρόνο του επιμελούμενος την εικόνα του μέσα από τις οθόνες του υπολογιστή, των κινητών, των τάμπλετ, αναρτώντας στο facebook τις φωτογραφίες του, δηλώνοντας πού βρίσκεται και τι κάνει, όντας ένας εικονικός πρωταγωνιστής ενός κόσμου, ο οποίος πορεύεται χωρίς ουσιαστικά να ενδιαφέρεται για τον νέο. Αγιότητα σημαίνει ταπεινό φρόνημα, σημαίνει να ζητάει κάποιος τον πλησίον του και να δίδει αξία σε ότι φανερώνει το αληθινό νόημα της ζωής, που είναι η κοινωνία με τον Χριστό. Ο πολιτισμός μας ζητάει από τον νέο να ξοδεύει τον χρόνο του σε απασχολήσεις που περιθεριοποιούν κάθε πνευματική διεργασία, δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη υπαρξιακών προβληματισμών, καθιστώντας τελικά τη διασκέδαση με τις ποικίλες μορφές της περιεχόμενο χαράς, ακόμη και αν αυτή δεν διαρκεί. Αγιότητα σημαίνει στροφή και προς τον Θεό μέσω της προσευχής και της ασκητικότητας, δηλαδή του προσανατολισμού των επιθυμιών μας προς την αγάπη, αλλά και προς τον άνθρωπο, δηλαδή αληθινή φιλία και άντληση χαράς που διαρκεί μέσα από μια ζωντανή κοινωνικότητα, η οποία δεν είναι εικονική, αλλά πραγματική. Προϋποθέτει συνάντηση ενώπιος ενωπίω. Ταυτόχρονα, αγιότητα είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό για τη λήψη απαντήσεων στα καίρια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: Γιατί βρισκόμαστε στον κόσμο, τι σημαίνει να αγαπούμε, πώς ο θάνατος δεν θα μας νικήσει;
Μπορεί, λοιπόν, ένας σύγχρονος νέος να "μπολιάσει" την ύπαρξή του με αυτόν τον τρόπο, όταν μάλιστα δεν αισθάνεται η Εκκλησία να τον προσεγγίζει, όταν μαθαίνει για αρνητικά παραδείγματα των ποιμένων της, όταν νιώθει ότι στην Εκκλησία θα περιθωριοποιηθεί από την παρέα του, εφόσον θελήσει να ακολουθήσει τις αξίες της πίστης;
Η απάντηση δίδεται από τον κάθε νέο στην προσωπική του ζωή και αναζήτηση. Ο νέος μπορεί να ανακαλύψει τα σημεία της παρουσίας του Θεού στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του, στην αίσθηση της μοναξιάς, στο κατάλοιπο μιας δοκιμασίας, μιας λύπης, μιας αποτυχίας, αλλά και στην ανάγκη να έχει διάρκεια η χαρά που επιδιώκει στη ζωή του, όπως επίσης και στην πρόταξη της αγάπης που μπορεί να μη θεωρείται στόχος από τους πολλούς, όμως αποτελεί τη μοναδική οδό πληρότητας, ακόμη και αν χρειάζεται κόπο.
Είναι μια διεργασία που απαιτεί χρόνο. Ο Θεός μπορεί να περιμένει. Συνήθως, όσοι θεωρούμε τους εαυτούς μας αυθεντικά μέλη της Εκκλησίας, βιαζόμαστε να καταδικάσουμε τους νέους. Κι ας μην έχουμε κάνει όσο θα μπορούσαμε τη δική μας έξοδο προς την αγιότητα, χωρίς να έχουμε συνέπεια λόγων και έργων. Τελικά και εμείς χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας και να συνειδητοποιήσουμε τις ελλείψεις μας. Για να δώσουμε την καρδιά μας στους νεότερους, που χρειάζονται αγάπη.
Από τον π. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟ
Πηγή: Ορθόδοξη Αλήθεια
